Semini Danthanarayana

  රෑනයි කිතුල් පසෙකින් එය                      විසිතුරු ය..... මාරයි අනෙක් පස නැගි තුර                        ඵල බරය.........  සාරයි නැණින් පීදුණු ගස                            ගරු සරුය........ බෝමයි වසත් හද දිනු දන                  මනහර ය............... 24.09.16 ✒️NARA

  ළපටි සුහුඹුල් සමනලුන්ට ත්  මානනා වෙඩි උණ්ඩ තියෙනා, අරුම ලෝකෙත් විරල මිනිසුන්  ඉන්න බව මට මෙයින් සිතුණා..... සිනිඳු පා පොඩි  රළු නොවන්නට  යනෙන මග මල්  සේල අතුරා, නේක විසිතුරු  පාට ලෝකේ  විසල් කොළයක  තබා ඇඳලා.....   දෑත දිගුකොට  ඈත මුහුදේ  සිතිජයේ ඉම  මෙයැයි පෙන්වා,  ඇදුරු සඳ මල්  කිණිත්තක් ගෙන, සෙත් පිරිත් පැන්  හදෙන් ඉස්සා......... සුඛී දීඝායුකෝ භව !....... 2024/sep/16 

  ඔලු සිඳගත් දශක 7 ක් !.. පසෙකින් ඩබ්ලිව්. යූ කුමුදුමාලී ය.  අනෙක් පසින් ඇසිලින් ධර්මරත්න ය.  මේ කතාව එම උදාර, විශිෂ්ඨ, උත්සහවන්ත දිරිය කතුන් දෙපළ ගැන නොවේ. මේ කතාව ඔවුන් පිටුපස සැඟවුණු ඔබේ ඛේදනීය හෙට දවස ගැනයි. මෙය දීර්ඝ ලිපියක් විය හැක. කියවනු රිසි දනෝ පමණක් බලන සේක්.  සිරස්තලය මෙසේය , " 97 අත්තම්මයි - 27 කුමුදුමාලී යි." දෙදෙනාගේ වයස් පරතරය වසර 70 කි. ඔවුන් දෙදෙනා අපට උගත්කමේ පාඩමක් කියා දී ඇත. නමුත් ඊට එහා ගොස් තෙවැනි ඇසෙන් බලන අයෙකුට මෙම සිරස්තලය දුටු විට  " අනේ හපොයි ! " කියා සිතෙන්නට පුළුවන.  "හැත්තෑ වසක් ඔබ එකම තැන නොවෙදැයි" කියා අසන්නට පුළුවන. කීප වතාවක් උසස් පෙළ කළ පසුව වුවද, නැත්තේ වුවද,  සාමාන්‍ය උපාධියක් හෙවත් General degree එකක් ගන්නා විට වයස 27 ක් 28 ක් වන රටක අපි වෙසෙමු. පළමු වර විශ්ව විද්‍යාල වරම් ලැබූ අයවලුන් පවා සිය අධ්‍යයනය කටයුතු නිමාවී වයස 26-27 ක් වී උපාධිය ලැබෙන තුරු උපාධි ප්‍රදානෝත්සවය තබන තුරු මග බලා සිටිනු අපි දැක ඇත්තෙමු.  කොළඹ පාසල් ගමේ පාසල් කියා වෙන් කළ රටක, කොළඹ පාසල් වලට එන්නේ ද ඈත පිටිසර ගම්බද සිට පැමිණෙන ළමුන් ය...

  දිසි දිය කුස සරනා සුර අසුර දස, මෙදිය ලෙවන් විස නොදනී මේ මසැස..... එබව දැනන් කරළිය වෙත ඇවිත් බැස,  නුවන් සේම නුවණැස රැක දෙව් සතොස...... විසල් අපුල් පිරි සිඳු රළ දළ සසල, සියල් විඳියි සොබනා ලෙස වෙමින් ලොල... සිහිල් සුවක් ඇති මුත්  උදදී මඬල, විපුල් පුබුදු නොම බැව් එහි ලොව පතළ....... ✒️Se.Ka  Semini Kavindya Danthanarayana  24/6/14✨

  අල්පශ්‍රැත ව්‍යාධියට ප්‍රත්‍යක්ෂ ඖෂධීය පානයකි, පොත් සහ මිනිස් සමාජය...ඒ ද්විත්වයෙන් මා ලද අම මී බිඳු අතර, රහ උපරිම ලෙස වින්දනය කළ, රසාලිප්තව මධුර ලෙස දැනුණු, තත් භාව ප්‍රකාශනයේ අර්ථ ධ්වනි නිර්මාණශීලී ව ඇමිණූ, ඉසියුම් තැන් මේවා ය.... "මිනිසුන් වචන වැනිය, නෙක අරුත් මවයි...''  " අසත්‍යයේදී විචාරශීලි වියත් සභා මැද සමාජශීලී'' ......... "දැන උගත් ළෙංගතු මිතුරෙකු වන්න''! "නොගියොත් යළි ආ නොහැකිය, නෑවිත් යන්නට බැරිය, නොගොස් එන්නට බැරිය.....''  "පබ්බතට්ඨෝව භුම්මට්ටේ"  "ලෝකය මීට වඩා යහපත් වන අනාගතේ යම් දවසක, ඔබ එය මීට වඩා ආදරයෙන් කියවන බවද දනිමි...'' " වැඩක් වෙනුවෙන් කරුණු කටපාඩම් කරගන්න එපා. ජීවිතේ වෙනුවෙන් හැමදේම ඉගෙන ගන්න.එතකොට ඕනෙම තැනක දි උත්තරයක් තියේවි...'' "සන්තුට්ඨී පරමං ධනං" "කිසිවක් සිදුවී අවසන් වන්නේ නැත. සියල්ල සැමවිටම සිදු වෙමින් පවතියි..." " මං නැහැයි කියල මල් නොපීපී තියෙන්නෙ නැහැ"  " හැමදාම වහින්නෙ නෑ ලු. ආයේ පායනවලු, ආයෙ වහිනවලු....."  "මේඝය ඉදින...

 ග්‍රීක පුරාවෘතයන්හි දැක්වෙන,අපරාජිත යෝධයකු වූ ඇකිලීස්ට පවා, මෘදු වූත්, මරණිය වේදනා ගෙනදෙන්නා වූත්, ලක්ෂයයක් තම අමරණීය සිරුරෙහි විය. එසේම, වනස්පතියක වුව එතී යන සුළලිත වැල් ඇත..... එය, මහගමසේකර සූරීන්,  " ඕනෑම දැඩි හදවතක්, දයා දියෙන් ආර්ද්‍ර වී කඳුළු සලන මොහොතක් ඇත. එවිට එය අත්ළට ගෙන බලනු මැනව,මේ ලොව අන් කිසිවක් ඒ තරමට සුන්දර නැත....." ලෙස පැවසූ වදනට සමාන නොවෙදැයි මට සිතුණි...... වනස්පතියක එතී ගිය එබඳු ලතාවෙක, ළා දල්ලකින් පිනි පොද ක් සෙමෙන් සැලී, කඳුළක් සේ මිහිකත සිප ගනියි........  ලාහුගල වන අරණට පෙමින් බැඳී ඒ අසිරි විඳිමින් යනෙන අතර මඟ, ගුරු අමරදේව තුමන්ගේ මියුරු හඬින් ගැයෙන, තරු අරුන්දතී ගීය ඇසෙන සුන්දර සන්ධ්‍යාවක් මේ..... ගීතයේ එක් තැනකින් ඇසෙන මේ කොටස, "මඟ වනස්පති ලිය ළදල්ලකින් පිණි පොදක් සෙමෙන් සලනා"............ සවන් වැකුණු විගස,  මගේ හිත නතර වුණේ වනස්පතී ළඟ....... වනස්පතියක යනු මහා වෘක්ෂයකි, ප්‍රතාපවත්, ශක්තිමත්, පෞරුෂයෙන් හෙබි, අරෝහ පරිණාහ දේහ දාරී සිරුරින් යුතු, පිරිපුන් මනසකින් යුතු, දැවැන්ත පුරුෂයෙකු සේ,  වනස්පති, වනයට අධිපතිව වැඩ හිඳී....හේ සැබැවි...

 ඉස්සර පුංචි පන්තිවල My Self ලියන කොට පටන් ගන්නෙ මෙහෙම.  " My name is ".... ඔහොම ලියල අන්තිමට මෙහෙම ඉවර කරනවා.  " My ambition is to be a .... " හුඟක් තැන්වල එහෙමයි. මම ලිව්වෙත් එහෙමයි. ප්‍රාථමික අංශයෙන් පස්සෙ කවදාවත් රචනාවකට මම My self ලියල නෑ. ළමයි ඔක්කොම වගේ එහෙම වෙන්ට ඇති සමහර විට. ඒ කාලෙ මං හිතුවා මම ඒ ලියපු රචනාව හෝ මං my self ගැන කරපු පුංචි කතා නිවැරැදි ඇති කියල, මට තරු ගොඩක් හම්බවුණ නිසා. ඒත් හත් දෙයියනේ, දැන් නෙ තේරෙන්නෙ ඒවට එක තරුවක් වත් දෙන්න බෑ කියල....... පුංචි ළමයි ඔක්කොටම ලස්සන ට my self ලියන්න පුළුවන් .  හැබැයි ඒක ට අඩිය තියන්න පොඩි තල්ලුවක් දෙන්ට වෙයි.... පුංචි කාලෙ My self මාතෘකාව ට මම ඇත්තටම දැනුයි my self ගැන , නැත්නම් මං ගැන ලීවේ. ඉතින් මේ තියෙන්නෙ මං ගැන. I am the who I am කියන්නෙ ඉතින් මේකට වෙන්ට ඕන මං හිතන විදිහට........................ My self 💗  ========== 'ප්‍රේමය' අනිර්වචනීය දෙයකි. ප්‍රේමයට ප්‍රේමය පමණක් ප්‍රමාණවත්ය.  එසේම, " ජීවිතය " ද මේ යැයි නිර්වචනය කළ නොහැක. එය පුද්ගලානුබද්ධය... මා දකින ජීවිතය හා මා විඳින ජීවිතය මෙන...

 එකම කෙනා වුණත් එක එක වෙලාවට පරිප්පු හොද්ද හදන විදිහ වෙනස් වෙනවා. හැමතිස්සෙම තෙල් දාලා පරිප්පු හදන්නෙත් නෑ, හැම තිස්සෙම කිරට විතරක් ම උයන්නෙත් නෑ. අන්න ඒ වගේ හැම තිස්සෙම මම ලියන දේවල් සාහිත්‍ය කොටස්, කවි කෑලි, දාලා ලියන්නෙ නෑ. සෝමරත්න දිසානායක මාමා ළමයි දාලා චිත්‍රපට හැදුවම මිනිස්සු හිතුවෙ ඒව ළමා චිත්‍රපට කියල. නමුත් පුංචි සුරංගනාවි, සරෝජා, ඉඳල ඒ හුඟක් කතා වලින් ළමයි යොදාගෙන ආමන්ත්‍රණය කරල තිබ්බෙ වැඩිහිටියන් ට. ඒක මිනිස්සු තේරුම් ගත්තෙ වෙන විදිහකට නිසා ජංගි හොරා ආපු ගමන් සෝමරත්න මාමා ගැන මිනිස්සු බැලුවෙ වෙනම කෝණයකින්. ඉතින් කොහොම වුණත් මම මේ කියන්න යන්නේ, අන්න ඒ වගේ එකම කෙනා වුණත් පරිප්පු හදන විදිහ එක එක දවසට වෙනස්.  ඒ හා සමානයි මගේ ලිවීම....මම හැමදාම ලියන මේ පුංචි පුංචි දේවල් එකම ආරකට මම ලියන්නෙ නෑ. අනික මම මේ ලියන්නෙ ඔබට කියල මෙය කියවන ඔබ හිතුවට, මම මේ ලියන්නෙ ඔබට නෙමෙයි , මටම යි...... ඒ නිසා මෙහි දිග පළල තියෙන්නෙ මට ඕනෑ ලෙසටයි....... ඊයෙ හැන්දෑවෙ තමයි මට පුළුවන් වුණේ  " වාරේ " බලන්න... වාරේ ඔක්කොම මෙතෙක් විකාශය වූ සියල්ල, බැලුවා මම..........  අසේල සර් කියන්නෙ මගේ...

 Dress to impress..... Then you feel like a ginger in a tea cup! This is about life and ☕ tea...... Life and tea ; mouthwatering brew... Making tea is an art !... Life, much like a cup of tea, is a rich tapestry of flavors and experiences. Each moment, like a carefully selected tea leaf, contributes to the overall essence of our existence. When we dress to impress, we prepare ourselves to face the world, akin to brewing the perfect cup. But sometimes, in the hustle of life, we might feel like a ginger in a teacup—out of place yet uniquely ourselves. A steaming cup of tea represents warmth and comfort, inviting us to pause and savor the present. Just as tea can be enjoyed hot or cold, sweetened or spiced, life too offers a spectrum of experiences. The simple joys of a classic black tea can be transformed with a dash of vanilla, reminiscent of life’s unexpected delights. A sip of iced tea with a sprinkle of cinnamon and a hint of heat reflects the thrill of adventure and the spices o...