Semini Danthanarayana

සිතඟ ලෙසට සැතපී ගල් තලා මැද,  සිලිල සතොස රඟ දෙයි  සුදු සළුව හැඳ....... වැතිර ළදළු සිඹිනා ගිර හිස නෙතැ'ඳ, මෙසිරි අසිරි විඳගත යුත සිතම බැඳ...........🌿....... 24/4/23 ✒️ Semini Kavindya Danthanarayana- ♥️ Pc goes to : #ceylontea  #srilankatravel #tea #ceylon #srilankalife #poemoftheday #scenery #nature 🌿✨ https://www.facebook.com/share/p/R3skdTDbeiumqQ1G/?mibextid=qi2Omg

සූරියකාන්ත මලක් වගේ ලස්සන ට කොහොමද සිනහ වෙන්නෙ ?..... මෙච්චර ලස්සන ට ආදරේ හුස්ම පොද පණගන්වන්න?...... එදා ටක් ටික් ටුක් චිත්‍රපටය බලනකොට, විජය සෝනියාගේ ඇස් දිහා බලනකොට මටත් එහෙම හිතුණා....... හැබැයි ඉතින් අවාරයක ඈත ඉඳන් එන කෙනෙක්ට වුණත් පුළුවන් සමහර වෙලාවට අපේ හිතෙන් සිනා මලක් පුබුදුවන්න........  ඒ විතරක්ම නෙමෙයි ,  ජීවිතේ එකපාරක් හරි එහෙම ලස්සන සිනහවක් හිතෙන් පිපුණම ජීවිත කාලේ පුරා, ඒ සතුට රැඳිල තියෙනවා , කවදාවත් අමතක නොවෙන මතක අතරේ, ඒ අව්‍යාජ බව සුන්දර බව තැන්පත් වෙලා තියෙනවා හදවතේ ඉහළම තැනක............. ඔබත් සිනා මලක් ව පිපෙන්න , ආදරණීයම තැනක, හරි ලස්සන ට.... ගයන්නේ, H.R. ජෝතිපාල .....

පොඩි වීදි නාට්‍යයක කොටසක් වගේ දැනුණට, මේක සංවේදී කෙනෙක්ට අහන් ඉන්න අමාරුයි, ශෝකී විලාපයක් වගෙයි දැනෙන්නෙ...... ගංගා නම් ගං ඉවුරෙදි හැමදාම ඇහෙන බෙර සද්දෙට හුරු වුණු කන් වලට වත් මේ ගැඹුර ඔරොත්තු දෙන්නෙ නැහැ. කවි ලියනකොට භාවිත වෙන සමුද්‍රඝෝෂ විරිත වගෙ මේ පැටලැවුණු සිතුවිලි ඔක්කොම ඒ හඬ එක්ක, එකපාරටම ඉහල යනව....  මේ සංධ්වනිය ඇතුළෙන් ශෝකී රාග ඇහෙනවා... කැළඹුණු මනසකට එක මොහොතක් විතරක් නෙමෙයි , හැම දවසක්ම මේ වගේ දැනෙන දවස් තමයි.......මේ ගීතයේ පළමු සංගීත ඛණ්ඩයම මහා රළ නැගෙන සයුර වගේ කියල, මගේ කැළඹුණු මනස මටම කියනවා........ සමහර විට එය අහන ඔබටත් එහෙම දවස් මතක් වේවි.........

1991 වසරේ තිරගත වුණු මධුසමය චිත්‍රපටය, චිත්‍රපටයක් පමණක්ම නෙමෙයි.....බොහෝ අයගේ ජීවිතය එයයි... ඊට පාදක වුණු නිරංජලා කතාවත් බොහෝ අයගේ ජීවිත කතාව හා සමානයි......ඉතින් , අතීතයේ ඔබත් ඔබේම මතක අතර සිරවන මොහොතක, ඔබටත් මෙහෙම අහන්නට හිතෙනවා ඇති.... අපි මෙතෙක් ආමග සුන්දර වුණත්, ඒ ඉතා කෙටි දුරක්....යායුතු මාවත ඉදිරියටම තව හුගක් දුරට තියෙනවා.... ඔබහා කතා කීරීමට තවත් බොහෝදේ තිබේ. අනාගතය ගැන සිතන්නට කාලය එලැඹිලා තියෙනවා, ඒත් ඒ සමහරදේ ඔබ ට කියන්න බැරි විදිහට, මා සිරවෙලා වගේ......ඔබට එහෙම හිතෙනවා ඇති.....ඒත් ඒක කොහොමද මට දැනෙන්නේ?...... අප දෙදෙනාගේ සිත් දෙකක් නොව එක් සිතක් බව මම ත් දන්න නිසා..........ගත සිත දෙකම මට පූජා කළ ඔබට, මටත් සඟවන්න දෙයක් නෑ.....ඒ ඔබම මා ද වූ නිසා...........

ලෝකයේ වරක් සිදුවුණු දෙයක් , කවදාහරි, කොහොමහරි ආයේ ආයේ නැවත වරක් සිදුවෙනව. අපි දකින චිත්‍ර තුළ, අහන සංගීතයෙ, විතරක් නෙමෙයි , ස්වභාව ධර්මයේ පවා මේ අඛණ්ඩ රිද්මය පවතිනවා....නාඩි වැටෙන රිද්මය ස්පර්ශයෙන් තේරෙනව, සුළඟේ රිද්මය ඇඟට දැනෙනව, කොළයක නහර හා දැති පිහිටපු විදිහෙන් විතරක් නෙමෙයි, මලක පෙහි පිහිටපු විදියෙන් පවා මේ රිද්මය අපිට පේනවා....ජීවිතය , විශ්වය හා රිද්මය කියන්නෙ එකක්..... සප්ත වර්ණ වලින් නිර්මිත මේ මුළු ලෝකයම, එකම පුනරුක්තියක්..........

මේ ලෝකේ,  ඉරයි හඳයි එකට හමුවුණා ඊයෙ දවසෙ. ඒ, අපිට නොපෙනුණු, ඒත් සමහර රටවලට පෙනුණු සූර්‍යග්‍රහණය නිසා.........ඒ වෙලාවට දහවලත් කලුවර වෙලා අඳුර වැටුණට,  අපේ ජීවිතේ නම් ඊට වඩා වෙනස්......... ජීවිතේ දී, ඉරයි හඳයි  එකට තියෙන තාක් , අපේ ජීවිත ආලෝකයෙන් පිරෙනව....ඒත් ඒ කොහොමද ? අපේ දිවි සරි කරන ඒ ඉරයි හඳයි විදිහට අපිට උපමා කරන්න පුළුවන් මේ ලෝකේ, දෙන්නෙක් විතරයි.....ඒ වෙන කවුරුත් නෙමෙයි ,  අම්මයි තාත්තා යි........ සරා සඳක් සේ පිපී දිලෙන්නටත්, උදා ඉරක් සේ නැගී සිටින්නටත්, ඔබටත් මටත් කියා දුන්නේ, ඔවුන් හැර වෙන කවුරුන්ද.........

ප්‍රේම අසපුවේ......  ආදරය කොයිතරම් නම් පවිත්‍රද.....පාරිශුද්ධ සුරම්‍ය දෙයක් මේ ආදරය. මේ නිසාමදෝ බොහෝ අය, ප්‍රේමය වන්දනාවක යන්න පුළුවන් නගරයක් විදියට දකිනව. තවත් අය පූජාසනයක් විදිහට දකිනවා. ඔව්, ඇත්තටම ප්‍රේමය පුණ්‍ය භූමියක්... " ප්‍රේමය නම් අසෙනිය කුසුමක් වේ, රිසි වු කෙනෙකුට පූජා කරනට, ලෝබ සිතින් තොර පිදුව මනා වේ,  පෙරලා ලබනට නොසිතා බිඳකුත්........ ප්‍රේමයේ, ප්‍රේමණීයම නිර්වචනය එයයි......

බිමට වඩින් බිමට වඩින්......... මිහි මවට හිමිවන ඉරණම ම මිහි දරුවාට ද හිමි වේ . මිනිසා ජීවය නම් වියමනහි මැවුම්කරු නොව , හේ එහි රැදෙන්නෙකු පමණි . ඔහු එම වියමනට කුමක් කළ ද එය තමාට ම කරගත්තා සරිය" සියටෙල් කියපු ඒ වදන් අද ට , හෙටට හැමදාටම ගැළපෙනවා. ඉස්සර අපිට අපි ගැන විතරක් නෙමෙයි, පරිසරය ගැන හිතන්නත් වෙලාවක් තිබුණා. නමුත් අද ගහක් කොළ ත් අපි එක්කම හුස්ම ගන්න බව අපිටම අමතක වෙලා. ඒත් ඒකෙන් වෙන්නෙ , අපි අපේම අනාගතය නැති කරගන්න එක.  නිල්ල නිලන තුරුලිය වූ අප පාමුල බැතින් ළයේ පූජා කළ මිනිසත්බව රකුසු වෙසින් ඒවි ලියේ,  ආචාර්ය අජන්තා රණසිංහයන්ගේ පද අපිට වඩා දැනෙන්නේ අපි එක්කම හුස්ම ගන්න මේ තුරු ලිය වලට.......... ගයන්නේ, අයිවෝ ඩෙනිස්.....

ලස්සන මලක් දැක්කම පෙම්වතිය කියනවා "අර බලන්න අනේ හරි ලස්සන මලක්" කියල. පෙම්වතා කියනවා, මල වනාහී මෙලොව ඇති සියලු ස්වභාව සෞන්දර්යයන් හනා වනා එක්තැන්කොට නිමවූ අපූරු නිර්මාණක්" කියල.....මේ බර සාර වචන අහන් ඉන්න පෙම්වතිය ආපහු කියනවා, " ඔයා එහෙම කිව්වට මල හරි ලස්සනයි අනේ '' කියල.......ඒ තමයි, ආරියවංශ රණවීරයන්ගෙ 'දෙබස' ස්ත්‍රීත්වය තුළ තියෙන ඒ සුන්දර සියුමැලි බව තුළින්ම ගොඩනැගුණු ශක්තියකට, රටක ආර්ථිකයට සවියක් ( හයියක් ) වෙන්න පුළුවන් කියන්නෙ කොයිතරම් වටින දෙයක් ද.......කැලුම් උදුල යෞවනයේ සිරිත් දහම් රැක පිරියේ සළු වියනා රැජින දැයේ හිඳුවම් සිංහාසනයේ.... කියල කියන්න තරම් ඇය, ඔබට, මට,  රටට වටිනවා......... ගයන්නේ,  ආචාර්ය වික්ටර් රත්නායක.........

ඈත කන්දේ ගසක් සිටුවමි...........  මිනිස්සු හිතන විදිහ අනුව, මේ ලෝකෙ මොන තරම් නම් ආදරණීය තැනක් කරන්න පුළුවන් ද ?.... අයිති කර ගැනීමක් ගැන බිඳක් වත් නොහිතා ආදරේ ගැන විශ්වීය සිතින් හිතන්න පුළුවන් නම් ඒක කොච්චර වටිනව ද..... හැබැයි අපි හිතන විදියට ඒ හැමදේම වෙනස් වෙන්නෙ නැහැ. මොකද ජීවිතේ කියන්නෙ සැලසුම් කරන දේකට වඩා අහඹු දේවල් පිරුණු තැනක්. ඇයි මම එහෙම කියන්නෙ?...... අපේ හිතට දැනුණු කෙනා ඉන්නෙ කොහෙද, ජාති ආගම් කුල මල බේද, වත් පොහොසත්කම් මොනවද, මේ කිසිම දෙයක් දන්නෙ නැතුවම, හිතට දැනුණ කෙනා, හැමදාම අපි දකින්න ඕනෙ කියල හිතුවට, සමහර විට, ආයේ කවදාවත් ම අපිට මුණ නොගැසෙන තරම් දුරස් වීම් ජීවිතේ ඇතුළෙ පිරිල තියෙන නිසයි, මම එහෙම කියන්නෙ...... හැබැයි ඒ හැමදාටම  අපිට, අපි ආදරේ කරන ඒ ඇස් දෙක දකින්න නොලැබුණත්, ඒ හදවතට පෙනෙන්නට සිනා මලක් ඈත කන්දක රඳවන්න, පුළුවන්...... එතකොට අපිට නොපෙණුනත්, කොහේ හෝ සිට ඒ මල් දෙස කවුරු හෝ බලා හිඳීවි........ ගයන්නේ,  සුනීර සුමංග .......