My self......💗

 ඉස්සර පුංචි පන්තිවල My Self ලියන කොට පටන් ගන්නෙ මෙහෙම. 

" My name is ".... ඔහොම ලියල අන්තිමට මෙහෙම ඉවර කරනවා. 

" My ambition is to be a .... " හුඟක් තැන්වල එහෙමයි. මම ලිව්වෙත් එහෙමයි. ප්‍රාථමික අංශයෙන් පස්සෙ කවදාවත් රචනාවකට මම My self ලියල නෑ. ළමයි ඔක්කොම වගේ එහෙම වෙන්ට ඇති සමහර විට. ඒ කාලෙ මං හිතුවා මම ඒ ලියපු රචනාව හෝ මං my self ගැන කරපු පුංචි කතා නිවැරැදි ඇති කියල, මට තරු ගොඩක් හම්බවුණ නිසා. ඒත් හත් දෙයියනේ, දැන් නෙ තේරෙන්නෙ ඒවට එක තරුවක් වත් දෙන්න බෑ කියල....... පුංචි ළමයි ඔක්කොටම ලස්සන ට my self ලියන්න පුළුවන් . 

හැබැයි ඒක ට අඩිය තියන්න පොඩි තල්ලුවක් දෙන්ට වෙයි.... පුංචි කාලෙ My self මාතෘකාව ට මම ඇත්තටම දැනුයි my self ගැන , නැත්නම් මං ගැන ලීවේ. ඉතින් මේ තියෙන්නෙ මං ගැන. I am the who I am කියන්නෙ ඉතින් මේකට වෙන්ට ඕන මං හිතන විදිහට........................

My self 💗 

==========

'ප්‍රේමය' අනිර්වචනීය දෙයකි. ප්‍රේමයට ප්‍රේමය පමණක් ප්‍රමාණවත්ය. 

එසේම, " ජීවිතය " ද මේ යැයි නිර්වචනය කළ නොහැක. එය පුද්ගලානුබද්ධය...

මා දකින ජීවිතය හා මා විඳින ජීවිතය මෙන්ම පෙර පටන් මා විඳි ජීවිතය මෙයයි....

එය, අන් කිසිවෙක් නිසා මා ලද ජීවිතයක් නොව, 

මා විසින්ම මට දුන් ජීවිතයකි' යැයි බොහෝ අවස්ථා වල මට සිතී ඇත....එය සත්‍යයකි. මම, මා ජීවත් කළෙමි. 

මම දූවිලි පොළවේ මිනිසෙකි. නමුදු දූවිලි පොළවෙ මිනිසෙක් වුවද, බුමුතුරුණු කළාල මත පා තබන මිනිසෙක් වුවද, ඕනෑ කෙනෙකුට ඕනෑ ලෙසකට, තම ජීවිතයේ දිශානතිය හැරවිය හැකිය.......

ජීවිතය මේ' යැයි දැක විඳිය හැකිය......එය කොහෙන් ප්‍රාදූර්භූත වූවා දැයි වික්ෂිප්ත වීමට කරුණක් සේ නොසිතා, තමා විසින්ම නිර්මාණය කළ දෙයක් බව ප්‍රත්‍යක්ෂ කර ගත හැකිය......

නාදස්වරම්, කොම්බු, හක්ගෙඩි, තාලම්පට, මිණි ගෙඩි, ගෙජ්ජි, ස්තෝත්‍ර, යාතිකා මේ හැමදේම ඇහෙන, රතු, කොළ, තැඹිලි, වගේ වෛවාරණ වර්ණ දිලිසෙන, ඉර මුදුන් වුණ ඈත අහසට පෙනෙන ගෝපුරම් බබළන, ලඩ්ඩු සුවඳ දැනෙන, කෝවිලක රසය, ජීවිතය ඇතුළෙ තියෙනවා.......එය දකින්න, විඳින්න මම ඉතාම ප්‍රියයි........

යාල්පානම් අව්වේ වේලෙන මිරිස් කරලක් වගේ ජීවිතය!..

ඉරිතලා ගිය පොළවක පැළවෙන ලූණු ගෙඩියක තෙතමනය ජීවිතය තුළ තිබෙන අයුරු මම දැක තිබෙනවා.......

අරටුවට බැහැගත් රූස්ස ගස්, දිය බින්ඳුවක් ඉල්ලා ජීවිතය යදින්නා සේ අපි අප තුළින්ම ජීවිතය යැද තිබෙනවා.......එය උත්කෘෂ්ට අභිරමණීය මධුර මනෝහර යාතිකාවක්........

එකම රිද්මයකට වචන උච්චාවචනය වෙන, නාද සංගීතියක මිහිරක් වගේ ඇහෙන පිරිත් සජ්ඣායනයක තියෙන විද්‍යාවේ ගැඹුර ත් එක්ක, නිසංසල සඳ පහන් රැයක, 

බෝධි මලුවක වැලි තලාවට සඳ රැස් වැටුණාම දැනෙන සුවය, ජීවිතය තුළ තියෙනවා...

බෝ පතක හැඩය, ඒ පත්‍ර රටා ජීවිතය තුළත් එකම රිද්මයකට වියා තිබෙනවා...........

පියානෝවක සිහින් සප්ත ස්වර අතරට මුසුව, අටවෙනි ස්වරය හදවතේ පතුළෙන්ම නැගෙන, ළයාන්විත ඔපෙරාවක රස මතක සමඟ ගැයෙන ආලේලූයා සුවඳ ජීවිතේ තුළ රැඳෙනවා.......

සුර දූතිකාවන් ගේ මන්දස්මිතයෙන් හැඩ වූ අල්තාරයක ධූමය, අඝ්‍රාණ ශෘංගාරයකින් මන පිනවන අයුරු සැබෑ දිව්‍යමය සුව දිවියට මීවිතක් සේ එකතු කරන අවස්ථා තිබෙනවා.......මේ සියල්ලට මා ප්‍රියයි....

ඒ එක්කම, 

කඳුකරයේ තේ වතු මැදින් යන විට, දැනෙන නෑඹුල් සුවඳ, ඉමිහිරිය.

සුළඟේ පාවී එන ළා දල්ලක පැඟිරි මුසු තේ රස දිවට ද දැනෙයි එවිට....කරාබු නැටි, එනසාල්, වැනිලා සුවඳ මුසු වූ, මැටි කෝප්පයකට වත් කළ උණු තේ කෝප්පයක රස, හෝ ඇඹුලට දැනෙන දෙහි බිංඳු කීපයක් සමඟ 

සැර ගම්මිරිස් ස්වල්පයක් එක් වූ කෝපි වීදුරුවක රස 

වැහි මන්දාරමක් ඇති සීතල සන්ධ්‍යාවක දී ඔබ විඳින්නේ යැයි සිතන්න, එසේම, ජීවිතය , ඉමිහිරි තේ බිඳුවකින් රස ගුලාවක් මැවෙන්නා සේ ප්‍රණීතව රසවත් ව පෙරිලා එනවා...

එමෙන්ම, ඔබ නිල්වන් වළාවක නැඟී කුරුලු පිහාටුවක් මත හිඳ සිහින් ස්වරයෙන් වැයෙන වස්දඬු රාවයක් අසමින් සිහිල් සුළං රැල්ලක, ඈතින් ඈතින් ඈතට පාව යන්නේ යැයි සිතන්න, පාවෙන වළාවන් අතරින් දැවටෙන සිසිල් පිණි බිඳුවක ස්පර්ශයේ මායාවෙන් ජීවිතය හැඩ වෙනවා........

මේ තමයි ජීවිතය !

ආයු වර්ණ සැප බල ප්‍රඥා තුළ රැඳෙන මිහිරියාව මෙයයි........

කොළ පාට හැළුණු ඈත නිම්නයක් මැඳින්, 

දිය ඇලි කොමලියක් සේ කඩා හැළෙන කවියක් වගේ, ජීවිතය ගලා යනවා.........................

ව්‍යාභිචාරීය ජීවිතය !

දිය බුබුළක් මෙන්......

“කලාව ජීවිතය ඥානනය කරන සුවිශේෂ ක්‍රමයකි." 

"කථාවක් නම් පිරිපුන් රටාවකින් යුතුව ගොතා හමාර කළ හැකිය. එහෙත් ජීවිතය, වියා හමාර කළ නොහැකිව, එතනින් මෙතැනින් එල්ලෙන පත් ඉරුවලින් හැඩි වූ මුල්ලකට දමා තිබෙන පැදුරු කෑල්ලකට සමාන'' යැයි සරච්චන්ද්‍ර සූරීන් පවසා ඇත............එයිනුදු දැක්වෙන්නේ සුන්දර බවම නොවෙද ?............

මාගේ ජීවිතය වර්ණ දමා වියූ පන් පැදුරකි. පන් ඉරී යන විට නැවත ඒවා ගොතා සකසමි. තාලයක් ස්වරයක් නැතිව ගැයෙන කූජන යේ වුව මිහිරක් ඇත්තා සේ රටාවක් නැතිව වියෙන පත් ඉරු තුළද විටෙක රිද්මයක් ඇත. 

සාහිත්‍යය වනාහි සත්‍යයත්, කල්පිතයත් අතර පිහිටි අනියත ප්‍රදේශයකට අයත් වේ.

නමුදු මා සිටින්නේ, 

මා විඳින්නේ කල්පිතයද, යථාර්ථය ද කියා වෙන් කර හඳුනාගත නොහැකි අවධියකයි.....දැන් මේ දිවියට දශක දෙකකි. 

නොමේරූ බීජයක ඇති ලා පැහැය මෙන් පැහැයක් මා මන තුළ තැවරී ඇත. යාන්තම් දෙපියළි වුණු මුං බිජුවක සිහින් ලදල්ලක් දැම්මා පමණි........එය පස අතරින් ඉස්මතුව නැවුම් සුවඳ වින්දනය කරමින් ආලෝකය සොයා යයි.....

වැසි දියෙන් පහස ලබයි....සාරවත් ව වැඩෙයි. දිවි ගෙවයි. එහෙත් මුං බීජය සියුමැලිය.......ඒ ඉසියුම් බව දිවියේ ගැබ් ගෙන ඇති තාක් මටසිලුටු මනැසින් දිවියේ සුන්දර බව දැකිය හැකි බව මගේ විශ්වාසයයි.......

දේදුන්නක් මත හිඳ සප්ත වර්ණයෙන් හැඩවූ වස්ත්‍රයක් ගෙන නිති පතා මනැස පිරිමැද සුපෝෂණය කළ යුතුය. 

එවිට, වැසි මැද තෙමීම හෝ මල් ගොමු තුළ ඇවිද යාම අරුමැසි මියැසියක් හෝ ෆැන්ටසියක් නොව යථාර්ථ ලෝකයේම වින්දනීය මානයක් බව හැඟෙයි......එයින් මම තුටු වෙමි.........

කවිය, 

ගීතය,

සංගීතය,

පරිසරය, 

රිද්මය, 

මේ සියල්ල, එකකට එකක් විනිර්මුක්ත නොවූ දේවල් සේ මම දකිමි..............

මේ සියල්ල එක් වූ තැන "ජීවිතය" මැවෙයි......

උදෑසන, රාත්‍රිය, සවස හා දහවල යනු කාල හෝරා වෙනස් නොවූ එකම යුගයක විවිධ රිද්මයන් සේ පෙනෙන විඳින, දකින යුගයක මම සිටිමි.......එය සුන්දරය.....පරම රමණීයය.....එය විඳිය හැක්කේ දැන් පමණකි...

මින් ඉදිරියට එය කළ නොහැක. ජීවිතය උස් ය. දිව යා යුතුය වේගයෙන්.......තරණය කළ යුතුය කඳු පන්ති. කන්ද මුදුනට ආ කලෙක, අඩි මං පැහැදිලිව දැකීමට නම්, 

මග හෙළි පෙහෙළි කරමින් සෙමෙන් යා යුතුය...........මා සිටින්නේ එවන් අවධියකයි.....නමුදු එය දන්නේ මා පමණි.......

නීල වළා නිල් පැහැය ද

රක්ත වර්ණ මල් පැහැයද එකට එක් වී දම් පැහැ සෞන්දර්යයක් මවයි..............

එය ජීවිතයයි !........... 

ලෙය හා ළය ට දිය බිඳක් එක් විය යුතුය,

ජීවිතය එයින් සිසිල් වේ....

මල් පඳුරක දැවටෙන සමනළයා ඒ සිසිල දනී...

කිසිත් නොදත් ළදරුවා ඒ සිසිල විඳියි.......

ඒ ඒ අය විවිධ ය ! අසමාන ය....... 

ලෝකය සෑදී ඇත්තේ විවිධත්වයේ අසම්පූර්ණ බවෙනි. පරිපූර්ණ නොවීම තුළ කතාවක් ඇත. හිස්තැනක් තුළ ක්‍රියාකළ යුතු යමක් ඇත...... ජීවිතය දෘශ්‍ය ගෝචර විය යුතුය.......

එවිට මනහර දසුන් මැවිය හැක.............

ඉන්ද්‍රජාලික ලෝකයක ඉන්ද්‍රජාලියෙකු වීමට සැමට නොහැක. එහෙත්, තමා වෙනුවෙන් යථාර්ථවාදී ඉන්ද්‍රජාලික රසයක් මවා ගැනීම කෙතරම් අපූර්ව ද ?........

ස්වසන්තක මාගේ ලොව, කල්පනා ලෝකයක් නොව, යථාර්ථය කි..............

ඉතින් එබැවින්,

ඉධ නන්දති , පෙච්ච නන්දති !..........

සඳ ත් සතුටෙන්,

ඇවිද ගිය කලෙක, 

යම් දිනෙක,මා සඳ 

වියනක් යට........

එහෙත් ඊට පෙර හිරු රැස් උරා බී පුබුදු කළ යුතුය මා මන........

සිහිනයෙන් අවදි විය යුතුයි ඔබ !..........

මා මෙන් සරන්න, 

දෑස් හැර, 

ප්‍රණීත ඔසුවකි,

දුක සතුට......

පානය කරන්න 

සම සමව............

කහ දියරෙන් පැන් පහසු වී, සඳුන් තවරා ගෙන, අගිල් කපුරු දුම් ඇල්ලූ, මහනෙල් මලින් අලංකෘත කාමරයක හිඳ, පිච්ච මල් වේලා සෑදූ කොට්ටයක් මත හිස තබා, දෙ ඇස් පියන විට, හීන් හඬින් ඈතෙන් ඇසෙන සුවඳ මුසු සුළඟේ රාවය මෙන්, ජීවිතය තුළද සුවඳවත් රාවයක් ඇත................

එය ඔබ විසින්ම සොයා ගත යුතුය........එවිට ඒ තරම් තවත් සුවඳක් නැත.....තේමාවක් තිබිය යුතුය ජීවිතය ට, ඔබ පමණක්‍ රස හොඳින් හඳුනන.......

සන්තාපයයි සතුට, විස්සෝපයෙන් නැගෙන.

මිහිරි පැණි මත පිපුණු,

ජීවිතේ කැකුළ............

පුංචි පැලක, කහට කෝප්පයක් තුළ කහටක් නැති සිත් හි රස දැනෙයි...

එහිම පිච්චෙන රොටියක,

හදක උණුසුම් සුව මැවෙයි....

එන්න ඇවිද යමු,

මාවතින් මාවතට,

ජීවිතේ දුර.........

බිළිඳු මසැසින් දකිමු,

ලෝකයේ උස........

මේ ලිව්වෙ මං ගැන.....

✒️.Se.Ka.

Semini Kavindya Danthanarayana 

24/7/25 

💚🌧️🌻🌬️

#ලා කොල පාට දවස්...