💛ජූලි මාසෙ අන්තිම පිටුව

 

හරිම පුදුමයි.......

"මේ ලෝකෙ සමහර සිදුවීම් ඇත්තටම හරිම පුදුමයි කියල හිතෙන්නෙ ඒව ඇත්තටම පුදුම හිතෙන දේවල් නිසා. ඒත් ඒ ලස්සන පුදුම දේවල් ජීවිතේට හම්බවෙන්න ගොඩාක් පරක්කු වෙන්නෙ ඇයිද කියල නම් මට තේරෙන්නෙ නැහැ....'' ලෝකෙ තියෙන රසවත්ම කෑම වගේම එයා ආසම කෑම වෙන සීනියි පිටියි පුංචි කෝප්පෙකට දාලා මේසෙ ළඟ ඉඳගෙන කන ගමන් පුංචි ගැහැණු ළමයා හිතුවා.

හරියටම මීට මාසෙකුත් දවස් 12 කට විතර කලින් පුංචි ගැහැණු ළමයාට එයාගෙ ආසම තැනදි,අලුත් කෙනෙක් මුණගැසුණා...ඒ තමයි සංගීත කාමරේට ආව අලුත් ටීච. හැබැයි ඒ ටීච ආවට පස්සෙ එයාගෙ ආදරණීය ටීච වෙන ඉස්කෝලෙකට යයි කියල නම් එයා හීනෙකින් වත් හිතුවෙ නැහැ. එයා පස්සෙ තමයි දැනගත්තෙ එයාගෙ ආදරණීය ටීචත් ළඟදිම යන්න ඉන්නෙ කියල. 

" මට මතකයි එදා හවස ඉස්කෝලේ භක්ති ගීත පුරුදු වෙන්න ඉන්න වුණ දවසෙ, මගේ ටීච මට කිව්වා, ' මම නම් අද හවස ඉන්නෙ නැතුව යනව පුතේ, මං නැති වුණාට කමක් නෑ ඔයා ටීච එක්ක හවස ඉන්න එහෙනම්'' ... කියල ටීච මට කිව්වා. එදා ටීච හවස හිටියෙ නැති එකට නම් මට දුකයි. ඒත් මම ඉතින් හිටියා මගෙ යාලුවත් හිටපු නිසා. ඒ වෙනකොට මං අලුත් ටීචව දැකල දවසක් දෙකක් විතර ඇති. එච්චර එහෙම කතා කරල තිබුණෙත් නෑ මම. 

ඒත් එදා හවස හරි ලස්සන දෙයක් වුණා. මං ඒක මගෙ හොඳම යාලුවා 'සෙහා' ට ත් කිව්වා. ටීච ගෙ කලින් ඉස්කෝලේ හිටපු මං වගේම ටිකක් පෙනුම තියෙන කණ්ණාඩි දාපු උස අක්කා කෙනෙකුගෙ පින්තූරයක් ටීච මට පෙන්නුවා. විස්තරත් ගොඩක් කිව්වා. මට එදා ඒක හරිම විශේෂ සිදුවීමක් වුණා. මොකද අවුරුදු ගාණක් ආශ්‍රය කරපු සමහර මිස්ලාවත් මෙහෙ එහෙම අපි එක්ක කතා කරන්නෙ නැහැ. එහෙම අය මෙහෙ හරිම අඩුයි. ඉතින් එහෙම එකේ, අලුත් ටීච මාත් එක්ක එච්චර හොඳට කතා කරපු එක මට ගොඩාක් දැනුණා. මමත් ටීච එක්ක හිනා වෙලා, ටීචව අහගෙන හිටියා.එදා දවස ඇත්තටම මට හරි පුදුමයි. ටීච මාත් එක්ක එදා කතා කළේ ගොඩාක් කල් ඉඳල දන්න කෙනෙක් එක්ක වගේමයි. මම අම්මත් එක්කත් කිව්වා....

" අපි හැමෝටම ඕනෙ බෙදා ගන්න.ආදරය, සෙනෙහස, මතක, දුක,සතුට, මේ ඔක්කොම බෙදා ගන්න අපිට ඕනේ...'' 

මට ඒක මතක් වුණා. මට හිතුණා ටීච අපේ ඉස්කෝලෙට ආව ගමන් වගේ නිසා ටීච ට පාලු ඇති, කලින් ඉස්කෝලේ මතක් වෙලා දුක ඇති කියල. මටත් දුක හිතුණා.මට හිතුණා මම ටීචට හොඳ යාලුවෙක් වෙන්න ඕනෙ කියල. ටීචට මෙහෙ තනියක් නොදැනෙන්න වෙනසක් නොදැනෙන්න මං ඉන්න ඕනෙ කියල මට හිතුණා . මට එහෙම හිතුණෙ, ඇත්තටම ඒකෙ වේදනාව මං හුඟක් දන්න නිසා. පරණ දේවල් මතක් වෙද්දී කොච්චර දුකයිද කියල මං හුඟක් හොඳට දන්න නිසා, අලුත් තැනත් පරණ තැනක් වගේම දැනෙන්න නම් අපිට කවුරුම හරි ඉන්න ඕනෙ කියල මම දන්නවා. ඉතින් ටීච වෙනුවෙන් මං ඉන්න ඕනෙ කියල මට හිතුණා . 

මම සාමාන්‍යයෙන් කතා බහ කරන්නෙ තෝරාගත් පිරිසක් එක්ක විතරයි. විශේෂයෙන් හුඟක් විවෘතව සහ නිදහසේ ගෙදර වගේම කතා කරන්නෙ ඒ පිරිස අතරිනුත් කිහිප දෙනෙක් එක්ක විතරයි. ඒ ඇරත් ඇත්තටම මම ගොඩාක් ආදරෙන් ඉන්නෙත් තෝරාගත් පිරිසක් එක්ක විතරයි. ඒත් හැබැයි ඒ පිරිස තෝරාගන්න ටික කාලයක් ගියා. සහ ඒ අතරට අලුතෙන් එකතු වෙන අයව තෝරගන්නත් කල් යනවා. ඉතින් මම එහෙම කෙනෙක් වෙච්චි එකේ මේතරම් ඉක්මනින් ටීච එක්ක මම යාලු වුණේ කොහොමද ලියල මට හිතා ගන්නවත් බැහැ. මගේ ඒ පිරිස අතරට ඉතාමත් අඩු කෙටි කලකින් ඇතුළත් වුණේ අලුත් සංගීත ගුරුතුමී තමයි.  

හැබැයි එහෙම ඇතුළත් වුණේ භක්ති ගී ප්‍රසංගයට පස්සෙ කියලයි මට මතක. විශේෂත්වය වෙන්නෙ ඒ ලැයිස්තුවට ඇතුළත් වෙන හැමෝටම මම ගොඩාක් ආදරෙයි. සහ මම ඒ අය හැමෝවම ගොඩාක් හොඳට බලා ගන්නවා. ගොඩාක් සෙනෙහසින් මං ඒ ඔක්කොමලා ගෙ හදවත පරිස්සමින් බලා ගන්නවා.ඒත් සමහර වෙලාවට ඒ අයට ඒකෙ වටිනාකමක් නැති වෙන තැන් තියෙනවා. ඔවුන් ඒ ලැයිස්තුවෙන් යන්න යනවා. ඒත් මං ඒ ඔක්කොමලා ආදරෙන් බලා ගන්නවා..... ඉතින් භක්ති ගී ප්‍රසංගයට පස්සෙ මම හිතුවා මගේ ටීච නැති නිසා මං කවදාවත් ආයෙ එහෙ යන්නෙ නෑ කියල. මට ඒ දුක දරාගන්න චුට්ටක් අමාරු වුණා. ඒක නිසා මං කවමදාකවත් එහෙ යන්නෙ නෑ කියල හිතුවා. ඒත් අහම්බෙන් දවසක එහෙ යන්න වුණා. ඒ යනකොට එතන හරීම ලස්සනට අස් කරලා තිබ්බා. ඉන්න හිතෙන රටක් වගේ. හරිම පිළිවෙලයි. හරිම නිදහස් බවක් එදා දැනුණා. එදා ටීච මාත් එක්ක හුඟක් වෙලා කතා කළා. අලුත් වැඩ ගැන. සංගීත ප්‍රසංගය ගැන, ටීච හදපු වාරසටහන් පොත් ගැන, කලින් ඉස්කෝලේ උත්සව ගැන, කලින් ළමයි ගැන, ටීච ගෙ ඉස්සර කාලෙ ගැන....මේ වගේ හුඟක් දේවල් ටීච මාත් එක්ක කතා කරා. ටීච තුළ ලස්සන හදවතක් තියෙනවා කියල මට තේරුණා. 

ඇත්තටම ගුරුතුමියක් තුළ එය තිබිය යුතුමයි. ඒත් හැමෝටම ඒ ලස්සන හදවත නැහැ. නැත්නම් ඉස්කෝලයක් ළමයි ආස නැති තැනක් වෙන්න විදිහක් නැහැනෙ. කොහොම වුණත් ඉතින් ටීචට නම් හරි සෞම්‍ය සනීපම හදවතක් තියෙනවා කියල එදා මට තේරුණා. අපි හුඟක් දේවල් කතා කළා.ඒක හරි සෞන්දර්යාත්මක රිද්මයෙන් පරිපූර්ණ වුණ හෝරාවක් වගේ. ඒ වෙලාවෙ ඇත්තටම මට චුට්ටක් දුක හිතුණා. මං බොහොම අමාරුවෙන් දුක තද කරගෙන හිටියේ. මටත් මගේ ඉස්සර කාලෙ මතක් වුණා...

මෙහෙම පුංචි පුංචි දේවල් බෙදා ගන්න මං කොච්චර ආස වුණාද කියල මට මතක් වුණා. ඒත් ඒ හැම වෙලාවකම එක ටීච කෙනෙක් මගේ හදවත කෑලි කෑලි වලට ඉරල දාපු හැටි මට තාම මතකයි. ඒ තමයි මේ ලෝකෙ මට ලැබුණු අප්‍රසන්නම සිදුවීම. ආයෙ ඉතින් ඒක මතක් වුණා මේක ලියනකොට.

කොහොම වුණත් ඉතින් එදා ටීච මාත් එක්ක ගොඩාක් දේවල් කතා කළා. මං ඒ ඔක්කොම ගොඩක් ආදරෙන් අහන් හිටියෙ. යන්න හදිස්සි කරේවත් මුකුත් නැතුව ඇත්තටම මම සෑහෙන වෙලාවක් ටීචව අහගෙන හිටියා. 

"අසා ඉන්නට බෙදා ගන්නට කිසිවෙකුත් කන් නොදුන් හින්දා,

සමහරක් සවි අතුත් ඉඳහිට ගැළවිලා මහ පොළොව සිම්බා''........

ඒ කවිය මට මතක තියෙන තාක් මං මේ ලෝකෙ ඕනෙ කෙනෙක්ව අහන් ඉඳීවි. මට මාව මතක තියෙන තාක් මම අනික් අයව අහන් ඉඳීවි. මට මාව අමතක වෙන්නෙ මම මැරුණු දවසට. ඉතින් එතකල් මං ලෝකෙ ඕනෙ කෙනෙක්ව අහගෙන ඉන්නවා. එදත් මං ටීචව අහගෙන හිටියෙ ඒ නිසා. අපි අපේ අතීතයට කොච්චර ආදරේද කියන කාරණාව මම හොඳට දන්නවා. ඒ විතරක් නෙමෙයි ඒ ලස්සන මතක බෙදා ගන්න මිනිස්සු කොච්චර ආසද කියලත් මම හොඳට දන්නවා.....ඒ නිසා ටීචව එදා මට ගොඩාක් දැනුණා. මං මට වුණ දේ, වෙන කාටවත් වෙනවට කැමති නැහැ. ඒ නිසා මං ආසයි හුඟක් ආදරෙන් අනික් අයව බලාගන්න හරි පරිස්සමින්. නැත්නම් ඒ අය හරි පව්. ටීච කෙනෙක්ද, ළමයෙක්ද, වැඩිමල්ද, බාලද, කියන එක එතෙනට අදාල නැහැ. වැදගත් වෙන්නෙ සනීපම හදවතක් තියෙන කෙනෙක් හම්බවුණොත් ඒක චුට්ටක් වත් සීරෙන්නෙ නැති වෙන්න බලා ගන්න එක. මං ගැන එහෙම එච්චර කවුරුත් හිතල නැති වුණාට, මං අනික් අය ගැන එහෙම හිතනවා. 

ටීචට සනීපම ළයාර්ද්‍ර හදවතක් තියෙනවා කියල මට තේරුණා. මේ කටු අකුලේ ඒක චුට්ටක් හරි සීරුණොත් හුඟක් තුවාල වෙයි කියල මට බය හිතුණා. ඒ නිසා ඒක ගොඩක් පරිස්සමින් බලා ගන්න ඕනෙ කියල මං හිතුවා. ඒ වෙනකොට හැබැයි මට ටීචව මුණගැහිලා දවස් කීපයක් ගිහින් විතරයි . ඒත් එහෙම දැනුණ එක හරිම පුදුමයි.

ඊටපස්සෙ දවසක මම ටීච ව හම්බවෙලා ඇහුවා මම මට පුළුවන් වෙලාවල් වල එහෙට ඇවිත් හිටියට කමක් නැද්ද කියලා. මට පංතියට ගිහින් වැඩක් නැති නිසා සහ මම ආසම තැන එතන නිසයි මම ටීචගෙන් එහෙම ඇහුවෙ. මං ඒක ඇහුවෙ ලස්සන උත්තරයක් බලාපොරොත්තුවෙන් නෙමෙයි. මං හිතුවෙ මට ප්‍රශ්න සීයකට විතර ටීචට උත්තර දෙන්න වෙයි කියල. මං අදටත් ගරු කරන සහ ගොඩාක් ම ගොඩාක් ගරු කරන ප්‍රධානම දේ තමයි එදා ටීච මගෙන් ප්‍රශ්න සීයක් තියා එක ප්‍රශ්නයක් වත් ඇහුවෙ නෑ . ඇයි පුතේ මෙතන ඉන්නෙ කියලවත් ටීච මගෙන් ඇහුවෙ නෑ. මට එදා නම් හිතා ගන්නවත් බැරි වුණා. මං එදා ගෙදර ගියෙ කුරුල්ලෙක් වගේ. මට හොඳට මතකයි. වෙනදට හැමදාම වෑන් එකේදි නිද ගන්න මම එදා ගෙදර යනකල් නිදා ගත්තෙවත් නැහැ. එච්චරටම සතුටින් හිටියෙ. ඇත්තටම මං ඇයි සංගීත කාමරේ හිටියට කමක් නැද්ද කියල ටීචගෙන් ඇහුවෙ කියල, ටීච ඒකට මගෙන් කවදාවත් අද වෙනතුරු හේතු අහල නැහැ. මං ඒ පැත්තට යනවා දකින සමහර අය මගදි මුණගැහිලත්, ඇයි යන්නෙ මොකටද යන්නෙ වගේ ප්‍රශ්න අහද්දී එහෙම මිනිස්සු සීයක් අතරෙ, තාම එක ප්‍රශ්නයක් වත් අහල නැති ටීච කොච්චර උතුම්ද ?

මට එදා නම් පුදුම ගෞරවයක් ටීච ගැන දැනුණෙ. ටීච මගෙන් ඇයි මං එතන ඉන්නෙ කියන ප්‍රශ්නය කවදාවත් ඇහුවෙ නැත්තෙ ඇයි කියන්න මම දන්නෙ නෑ. ඒත් ටීච ඒක අහපු නැති එක ගැන මගෙ හිතේ ගොඩාක් ආදරණීය, සහ ගෞරවනීය ස්තුතියක් ටීච වෙනුවෙන් හැමදාම තියෙනවා. මට එතනට යන අතරතුර හම්බවෙන විවිධ මිනිස් චරිත වලට වඩා, අර තුන්වෙනි තට්ටුවෙ ඉන්න සංගීත ගුරුතුමි ගෙ චින්තනය කොච්චර වෙනස් සහ ඉහළ තැනකද තියෙන්නෙ කියල මට එදා තේරුණා......පටු අදහස් නැති මිනිස්සුන්ට මං හරි කැමතියි.....

ඈ ලියන අතරතුර ඈතින් ගීතයක් ඇසෙයි. 

" පටු අදහස් නම් පවුරින් ලෝකය කැබලි වලට නොබඳී ඥානය නිවහල් වී...

බියෙන් තොරව හිස කෙලින් තබාගෙන සිටිනට හැකි කොහෙදෝ?

එහෙව් නිදහසේ....'' 

ඈ ගීතය වෙනස් කර, ඇගේ හඬින් ගයයි.

" එහෙව් නිදහසේ ස්වර්ග රාජ්‍යට මාගේ පාසල අවධි කරනු මැන පියානණේ......

" ඊටපස්සෙ දවසක මම එතෙනට ගියා. ටීච විතරයි හිටියෙ. මම වැඩ කර කර හිටියෙ බිම. ටීච මට මේසයක් දාගත්තටත් කමක් නෑ කිව්වා.ඉතින් මම වැඩ කර කර ඉන්නකොට ටීචගෙ අර ලස්සන හිනාව නැති වෙලා වගේ මොකක්දෝ එකකුත් මට තේරුණා.ඒත් ඉතින් එකපාරටම මට අහන්නත් බැහැ නෙ.ඊටපස්සෙ ටීච කතා කර කර ඉන්නකොට ටීචට චුට්ටක් ඇඬුනා.අනේ එතකොට නම් මට ගොඩාක් දුක හිතුණා.

මෙච්චර හොඳ ටීච කෙනෙක්ට ඇයි දුක හිතුණෙ?...ටීච හුඟක් දුකින් කතා කරේ, ටීච ගෙ ඇස්වල කඳුළුත් තිබුණා....ටීච චුට්ටක් චුට්ටක් තැනින් තැනින් සිද්ධිය කිව්වට මට හරියටම මොකක්ද වුණේ කියල තේරුණෙ නැතත්, මොකක් හරි නරක දෙයක් වෙලා තියෙනවා කියල මට තේරුණා. සහ ඒකට ටීච ගෙ හිතත් ගොඩක් රිදිල කියල මට තේරුණා. මට ටීච ළඟට ගිහින් ටීචව ළඟ තියාගෙන අඬන්න එපා ටීච කියල කඳුළු පිහදාන්න හිතුණා. ඒත්, දැන් තරම්වත් මම එතකොට ටීචව අඳුරන්නෙ නැති නිසා ටීච එහෙම කැමතිද නැද්ද දන්නෙත් නැති නිසා එහෙම කළේ නෑ මම. ඊටපස්සෙ ටිකකින් ටීච පල්ලෙහාට ගියා රැස්වීමකට. කවදාවත් අඳුරන්නෙවත් නැති මං එක්ක මෙච්චර ගොඩාක් ආදරෙන් කතා කරපු, හැමෝටම ගොඩාක් ආදරෙන් හිනාවෙලා ඉන්න , හුඟක් සනීපම හදවතක් තියෙන, හොඳ චින්තනයක් තියෙන, ලොකු පිළිවෙලක් තියෙන, හොඳ ආදරණීය බවක් තියෙන ටීච ගෙ හිත රිදිල කියල දැක්කම මට ඊටත් වඩා ගොඩාක් දුක හිතුණා .

මට ඕනෙ වුණේ එදා දවසෙ ටීචට චූටි හරි සතුටක් දෙන්න. දුක හිතුණාම තමන් ආස දෙයක් හරි පැණිරස දෙයක් හරි, චොකලට් එකක් හරි කෑවම ඉක්මනින්ම දුක චුට්ටක් සනීප වෙනව කියල මම අහල තියෙනවා. සහ එහෙම අත්දැකීම් ගොඩක් මට තියෙනවා. දුක හිතෙන හැම වෙලාවකම මම අයිස් ක්‍රීම් එකක් හරි චොකලට් එකක් හරි නැත්නම් මොනාහරි පැණිරස දෙයක් කනවා. එතකොට ඒ රස එක්කම දුක චුට්ටක් තුනී වෙනවා......

"ටීචට බූන්දි ටිකක් දෙන්න තිබ්බා නම් හොඳයි''..... මට හිතුණා. ඒත් ඉස්කෝලේ කොහෙන්ද බූන්දියි, චොකලටුයි? 

මම කැන්ටින් එකට ගිහින් ගත්තා පෑන් කේක් එකක්. වඩේ එකකුත් එක්කම. අරන් එනකොට ටීච හිටියෙ නැහැ. මම ඒ පීරිසිය කොලේකින් වහලා, ඇතුළෙන් චූටි ලියුමකුත් තියල මේසෙ උඩින් තිබ්බා....ටීච ආවම ටීච එක බලපු හැටිත් මට මතකයි.

" මේක මගෙ ළඟ හැමදාම තියේවි...''  ටීච එහෙම කිව්වා.

" අනේ බබා ඇයි ඔයා මට මේක දෙන්නෙ, මට එපා ඕක කිය කිය හරිම නරක විදියට හොඳ දෙයක් ආදරෙන් කළත් හිත රිදිල යන විදියට ඒ දේ ප්‍රතික්ෂේප කරන පුද්ගලයන් අතරෙ ටීච කොච්චර වෙනස්ද කියල මට හිතුණා. මං ටීචට දුන්නෙ චූටිම චූටි දෙයක් විතරයි. ඒත් ටීච ඒක හරි ආදරෙන් භාර ගත්තා. ඒකට මට සතුටුයි. 

මං හිතුවෙ ටීච මගෙන් ප්‍රශ්න ගොඩක් අහයි කියල.

''ඇයි ඔයා මට මේක දෙන්නෙ. ආයෙ එහෙම දෙන්න එපා, මං මේව කන්නෙ නැහැ. කවුරුහරි දැක්කොත් හරි නැහැ, මං චූටි කෑල්ලක් විතරක් කන්නම්....''

මං වෙන කෙනෙක්ට දුන්නා නම් එහෙම දෙබස් ටිකකුත් ඇහෙන්න තිබ්බා නේද කියල මට ඉස්සර කාලෙ මතක් වුණා. අනේ ඒත් ඒ අතින් බලනකොට අලුත් ටීච කොච්චර හොඳයි ද ?.......

මං ඇත්තටම ඒක දුන්නෙ ටීච ගෙ දුක චුට්ටක් හරි අඩු වෙයි කියල හිතල. ඒක එහෙම වුණා ඇත්තටම ඊටපස්සෙ. ඉතින් එදාවෙනකොට මම හැමදාම සංගීත කාමරේට යන්න තීරණය කරල තිබ්බෙ නැහැ.ඇත්තටම එදා ගියෙත් අපේ කලින් ටීච හදිසි වැඩ ටිකකට ඉස්කෝලේ එනව කියල තිබ්බ නිසා. ඒත් එදා ටීච ආවෙ නැහැ. ආයෙ කවදාවත් එන එකකුත් නැහැ කොහොමත්. 

කොහොම වුණත් මම  එදා හිතල තිබ්බෙ නැහැ හැමදාම එහෙ යන්න. ඒත් මං එදා හිතුවා ටික දවසක් එහෙ යන්න ඕනෙ කියල. මං නිසා නෙමෙයි . ඇත්තටම ටීච නිසා. ටීචට තනියක් නොදැනෙන්න, දුකක් නොහිතෙන්න නම් මම එහෙ යන්න ඕනෙ කියල මට හිතුණා . ඒක හරියට අර සුරංගනා කතාවක, රකුසන්ගෙන් මැණිකක් පරිස්සම් කරන්න වීරයා මාලිගාවෙන් පල්ලෙහාට පැනල සෑහෙන මහන්සි වෙනව වගේ දෙයක් වගෙ, ඇත්තටම කතාවක තියෙන දෙයක් වගෙයි මට දැනුණෙ. මං සංගීත කාමරේට ආස බව ඇත්ත. එතන පාඩම් කරන්න හොඳ තැනක් බවත් ඇත්ත. මං එහෙ ඉඳල හිටල යන්න තීරණය කරපු බවත් ඇත්ත. ඒත් පහුගිය දවස් ටිකේ නම් ඇත්තටම මම හැමදාම ගියෙ ටීච නිසා....එතන මොකක්ද වෙන්නෙ කියල මට හොඳට තේරුණා. ඉතින් ඇත්තටම අඩු වැඩි වශයෙන් මටත් එහෙම සිද්ධි වෙලා තියෙනවා . මම ඒකෙ වේදනාව හොඳට දන්නවා. ඉතින් ටීච ට එහෙම චුට්ටක්වත් දුකක් නොදැනෙන්න ටීචව බලා ගන්නයි මට ඕනෙ වුණේ.  ටීචට හොඳ යාලුවෙක් මං තුළ ඉන්නවා කියල දැනුණම, ටීචට පොඩ්ඩක් හරි සැහැල්ලුවක් දැනෙයි කියල මට හිතුණා. 

ටීච හුඟක් මහන්සි වෙලා ලස්සනට සංගීත කාමරේ අස් කරල තිබ්බා. ඒ නිසා ටීචට උදව්වක් විදියටයි මම සුදු ලෑල්ල තනියම ලස්සන කරල දුන්නේ. ඒක ගැන ලියපු කතාව වෙනම ආටිකල් එකක් ලියල තියෙනව. ඉතින් ටීච අර ලස්සන සුදු ලෑල්ලෙ ලියන වාරයක් ගාණෙ, ටීචට සතුටු හිතෙන හැටි මතක් වෙලා මටත් සතුටු හිතුණා. ඒක උසට හදල දුන්නම ටීචට පහසුවක් නේද කියල දැනෙනකොට, මතක් වෙනකොටත් මට හරිම සතුටුයි..... 

මට ඇත්තටම ඕනෙ වුණේ ඉස්කෝලේ වෙච්චි චූටි හරි දෙයක් නිසා ටීච ගෙ හිත රිදිල තිබ්බා නම්, ටීච ගෙ හිත හැදෙන විදිහෙ දේවල් කරල, ටීච ට සතුටු හිතෙන දෙයක් කරලා, හැමදේම ඉක්මනින් හරියන බව සහ කොයිම වෙලාවකවත් ටීච තනිවෙලා නැහැ කියන එක ටීචට දැනෙන විදිහට ඒ පරිසරය චුට්ටක් ටීචට හදල දෙන්න. මං සංගීතය කරන ළමයෙක් නෙමෙයි, ඇත්තටම කිව්වොත් මට සංගීත කාමරේ අදාලවත් නැහැ, ඒත් ඒ මගේම නොවන මගේම තැන ඉන්න ටීචට එතන සුවපහසු මානසිකත්වයක් හදල දෙන්නයි මට ඕනෙ වුණේ. මොකද එදා ටීච ට කොච්චර දුක හිතුණද කියල මට තේරුණා. මං ආස නැහැ මට වෙච්චි දෙයක් තව කෙනෙක්ට වෙනවට. ඉතින් ඒක නිසා මම පුළුවන් තරම් කොහොම හරි එහෙම අවස්ථා වලින් අනික් අයව බේරා ගන්නයි බලන්නෙ. මොකද මට මං වෙනුවෙන් කවුරුත් හිටියෙ නැහැ . මමමයි මාව නැගිට්ටව ගත්තෙ. ඒත් දැන් මම එහෙම හුඟක් අය වෙනුවෙන් හුඟක් දේවල් කරල තියෙනවා කියල මතක් වෙද්දී , එයාලගෙ සතුට පේනකොට එහෙම හරිම සතුටුයි මට......

ඊටපස්සෙ දවසක හොඳටම වැස්ස. මට හොඳට මතකයි එදා දවස. එදා දවස ගැනත් මම ආටිකල් එකක් ලිව්වා....එදා ඒ වැස්ස වෙලාවෙ චුට්ටක් පායනකල් ඉඳල මම ටීචට කෝපි එකක් ගෙනිහින් දුන්නා. එහෙම කරෙත් ඇත්තටම මං මාව උපමා කරගත්ත නිසා. එදත් ටීච සතුටු වුණ බව ඇත්ත. ඒත් ටීචට වඩා මම සතුටු වුණා. මං ඒක ගෙනියන කොට ටීච හිටියෙ නැහැ. මං හිතුවෙ ටීච එද්දි නිවිල තියේවි නිසා ටීච බොන එකක් නැහැ කියල. ඒත් මං ඉස්කෝලේ ඇරිල යනකොට ටීච ඒක බොනගමන් හිටියෙ. ඉතින් මට සතුට වැඩි කමට දුකත් හිතුණා.මම කවදාවත් මං බීපු කෝප්පෙ ඇරුණම වෙන කෙනෙක් බීපු එකක් කියල හෝදල තියෙන්නෙ අම්මගෙයි තාත්තාගෙයි කෝප්ප විතරයි. ගෙදරට කවුරු හරි ආවත් මම කවදාවත් එයාලා කාපු බීපු ඒව හෝදල නැහැ. ඒත් මට හිතාගන්නවත් බැහැ එදා මම ටීචගෙ කෝප්පෙත් හෝදල තමයි ආපහු කැන්ටින් එකට ගෙනිහින් දුන්නෙ. මටත් ඒක එයාලට ආපහු ගෙනිහින් දුන්නට පස්සෙයි මතක් වුණේ......ම්ම්ම්ම් ....ඔහොම ඉතින් දවස් ගෙවිලා ගියා...

 අපේ ගෙදර කවුරුත් නැති නිසා පංසලක් වගේ මාරම නිදහස්. පාඩම් කරන්න නෙමෙයි භාවනා කරන්න වුණත් පුළුවන්. කෑම කාලා, නිදහසේ ගෙදර ඉඳන් ඕනෙ තරම් පාඩම් කරන්න තිබ්බා ඉස්කෝලේ එන්නෙ නැතුව. ඒත් මං පහුගිය දවස් ටිකේම ඉස්කෝලේ ආවෙත් සංගීත කාමරේට යන්න ඕනෙ නිසා. අපේ පන්තියෙ ළමයි දෙන්නයි තුන්දෙනයි හිටියෙ ඒ සමහර දවස් වල. ඉතින් ඉස්කෝලේ ඇවිත් කොහොමත් වැඩක් නෑ මේ ටිකේ. ඒත් මං ආවේ එතෙනට යන්න ඕනෙ නිසා. ටීචට චුට්ටක් දවසක් යනකල්, හිත හරියන කල් ටික දවසක් එහෙ යන්න ඕනෙ කියල මට දැනුණා. ඒකයි මම ඇත්තටම ඉස්කෝලේ ආවෙත්.වැඩක් නැති වෙලාවට එතෙන්ට මං යන්නෙ පාඩම් කරන්න තමයි, ඒත් සමහර දවස් තිබ්බා මම දවසෙම හිටියෙ සංගීත කාමරේ. ඒ වගේ දවස් වලට මට හොඳට ගෙදර ඉන්න තිබ්බා. ඒත් මම ඉස්කෝලේ ගියා.....ඉතින් ඒත් ඒ ලස්සන තැන, මම ඉස්සර ඉඳන්ම ආසම තැන, හුඟක් දැනෙන තැන මම ආසාවෙන් හිටියා.....මට අහන්න බැරි සමහර රාග, වාදන එහෙම ඇහි ඇහිත් මං එතන හිටපු හැටි මතක් වෙද්දී වෙලාවකට මට මං ගැනම දුකයි......වෙලාවකට මට හිතෙනවා මගේ මේ හදවත ගලවලා අයින් කරන්න.....

" හදවත නැති මිනිසා මම'' කියල මහලොකුවට ආටිකල් ලිව්වට මට එහෙම කෙනෙක් වෙන්න ටිකක් අමාරුයි. මං කොච්චර උත්සහ කරාද හදවත නැති කෙනෙක් වෙන්න....ඒත් මට් එහෙම වෙන්න හරි අමාරුයි......මං කැමතියි කවුරුහරි මාව මරල දානවා නම්. එතකොට ඒත් එක්කම හදවත ගලවලා දාන්න පුළුවන් වෙයි. මගේ හදවත අතට ගන්න කාටහරි, ඒක හුඟක් උණුවට දැනෙයි. ඒ අත් උඩම හදවත දියවෙලා ගලාගෙන යයි, ඈතින් ඈතට ....... ප්‍රේමකීර්ති ලියපු දාස් මල් මට මතක් වෙනව........දෙවියො ඇයි මිනිස්සුන්ට හදවතක් දෙන්නෙ ඇත්තට ?කෑ ගහල අහන්න මට හිතෙනවා .......මං මේක ලියන මේ වෙලාවේ, 

" පාවෙලා හෙමින් ඇවිත්'' සිංදුව මම අහන ගමන් ඉන්නෙ........ඒ හඬත් එක්ක මේක ලියවෙනකොට හෙමින් කඳුලකුත් වැටෙනවා.......ඉතින් කොහොම හරි ජූලි මාසෙ එහෙම හෙමින් හෙමින් ගෙවිලා ගියා......එක දවසක ටීචගෙ උගුර රිදිලා සනීප නැතුව තිබුණා. වෙනදට ගෙදර ඉන්නකොට මං කවදාවත් මං වෙනුවෙන් වැල්මී කපාගන්නෙ නැහැ. තාත්තා තමයි මට වැල්මී කපල දෙන්නෙ. ඒත් එදා රෑ මම ම ටීච වෙනුවෙන් වැල් මී කපලා පෙට්ටියකට දැම්මා, තල් සූකිරි චුට්ටකුත් එක්ක. එදා තල් සූකිරි ඉවර වෙලා තිබ්බෙ, ඒකයි චුට්ටක් දැම්මෙ. ඊටපස්සෙ මම මී පැණි බෝතලෙත් වෙනම දාගත්තා බෑග් එකට. ඉඟුරුයි, පිහියයි, තව පෙට්ටියකුයි, චුටි ලෑල්ලක් වගේ ප්ලේට් එකකුයි හුඟක් ඒව දාගත්තා මම බෑග් එකට. පහුවෙනිදා ඉස්කෝලේ ගියාම එදා බෑග් චෙක් කරන දවසක් ඒ මදිවට. මට ප්‍රිෆෙක්ට්ස් ලා අහන ප්‍රශ්න වලට උත්තර දීලා එපා වුණා.....පිහිය මොකටද, මේ පෙට්ටි මොකටද වගේ ප්‍රශ්න ගොඩයි.....අන්තිමට මම කිව්වා 'නංගි මට සනීප නැහැ' කියල. එදා හොඳ වෙලාවට පන්තියෙ ළමයි දෙන්නයි හිටියෙ. නැත්නම් මට එයාල අහන ප්‍රශ්න වලටත් උත්තර දෙන්න වෙනව. ඇත්තටම කිව්වොත් මගෙන් රටේ නැති ප්‍රශ්න අහනවට මම කැමති නෑ . අපේ රටේ මිනිස්සු හරි ආසයි අනුන්ගෙ දේවල් හොයන්න. ඉතින් මොනාහරි දැක්කම පුදුම ප්‍රශ්න ගොඩක් එයාල අහන්නෙ. මොනව කරත් එහෙමයි. ඉතින් ඇත්තටම ඒක දියුණු රටක ලක්ෂණයක් නෙමෙයි . මම නම් ඇත්තටම ආස නැහැ ඒකට. මනුස්සයෙක්ටත් පොඩි හරි නිදහසක් තියෙන්න ඕනෙ නෙ.ඉතින් ඒ ළමයි දෙන්නගෙත් ප්‍රශ්න වලට උත්තර දිදී, මගෙ උගුර රිදෙන විදිහට සෑහෙන අමාරුවෙන් කතා කර කර රඟපාන්නත් වුණා මට.....මං ආස නෑ එහෙම රඟපාන්න . ඒත් වෙලාවෙ හැටියට වෙන කරන්න දෙයක් තිබ්බෙ නැහැ. ඉතින් මම ඉඟුරු ටික පන්තියෙ ඉඳන් සුද්ද කරල, කපල, මී පැණි දාලා වෙනම පෙට්ටිකට දැම්මා...එහෙම කරේ ගෙදර ඉඳන් කරගෙන ආව නම් වතුර එන නිසා. ටීච ට වතුර එන්නෙ නැතුව නැවුම් විදියට ඒක දෙන්න ඕනෙ නිසයි උදේම ඉස්කෝලේ ඇවිත් ඒ ටික කරේ. ඉතින් කොහොමහරි මම ඔක්කොම ලෑස්ති කරල, චූටි යෝගට් හැඳි දෙකකුත් දාලා, වැල් මී පෙට්ටියයි, මීපැණි ඉඟුරු මික්ස් එකයි , විටමින් සී,ඩී එති තියෙන කාඩ් එකකුයි ඔක්කොම ටික ගෙනිහින් ටීචගෙ මේසෙ උඩින් තියල තිබ්බා....චූටි නෝට් එකකුත් එක්කම. 

මට ඒක ටීචගෙ අතට දෙන්න ඕනෙ වුණා. හරිනම් අතට තමයි දෙන්න ඕනෙ, ඒත් එතන ළමයි ගොඩක් හිටියා. මං එහෙම අනික් අය ඉන්න තැනක එහෙම මුකුත් දෙන්න ආස නැහැ . අනික එතකොට එයාලත් බලනවනෙ ඇයි ඒ කියල....එයාල අහන ප්‍රශ්න වලට මට උත්තරත් නැහැ . ඊටවඩා හොඳයි ටීච එන්න කලින් මේසෙ උඩින් තියන එක කියල මට හිතුණා . සමහර විට ඒක වැරදි ඇති.......අතට දෙන එක තමයි හරි ක්‍රමය. මං ඒක දන්නවා. ඒත් මං එහෙම කරේ වෙන කරන්න දෙයක් නැති නිසයි.....ටීච ඉඟුරු නම් එදා ඉස්කෝලේ දි කෑවද නැද්ද කියල මම දන්නෙ නැහැ....සමහර විට කන්න නැතුව ඇති මොකද එදා ටීචට වැඩ ගොඩක් තිබ්බා. ඒත් ටීච වැල්මී එක නම් අරගෙන එහා පැත්තෙ සංගීත කාමරේට යනවා මම දැක්කා....ඒත් ඒක ටීච කෑවද කියන්න මම දන්නෙ නැහැ....

කොහොම වුණත් ටීචට ඉක්මනින්ම සනීප වෙන්නයි මම එහෙම කළේ.....උගුර රිදෙන එකේ අමාරුවත් මට හොඳට තේරෙනවා. ඒ ඇරත් ගායනා කරන්න කොච්චර අමාරුයි ද උගුර රිදෙනකොට?......මට ටීච පව් කියලත් හිතුණා .... ඒකයි මම ඉතින් අර ඔක්කොම කළේ..... 

එදා මම මේසෙ අයිනෙ වැඩ කරකර ඉන්නකොට ටීච එතන බිම වාඩිවෙලා හිටිය තව නංගි කෙනෙක්ට කිව්වා ඒ නංගි පල්ලෙහට යනකොට ටීචගෙ බෝතලේට උණුවතුර එකක් අරන් එන්න කියල. නංගි හා කියල හිටියා. ඒත් නැගිටල ගියෙ නැහැ.මටත් ඒක ඇහුණා...මට තේරුණා, ටීචට පස්සෙ නෙමෙයි දැන්මම උණුවතුර එකක් ඕනෙ කියල. 

ඒ වෙනකොට ත් ළමයි ටික ටීච එක්ක රාග පුරුදු වෙන ගමන් හිටියෙ. ඉතින් ටීචගෙන් බෝතලෙ කොහෙද කියල අහන්නත් බැහැනෙ. මම ඉතින් ඒක අහන්නෙත් නැතුවම පල්ලෙහාට බැස්සා....මට මතක් වුණා අපේ අම්මා ගෙදරදි මට කියපු කතාවක්. 

එදා රෑ මම කෑම බෙදන ගමන් ඉන්නකොට අම්මා ලෙක්චර් එකක හිටියේ. තාත්තා මේසෙ වාඩිවෙලා හිටියෙ කෑම කන්න බලාගෙන. 

" සුදූ බෙදල තියන්න. අපි අම්මා ආවම කමු'' තාත්තා කිව්වා. 

" මට තව චුට්ටකින් මේක ඉවරයි. එතකන් චූටි දුව මේසෙ ලෑස්ති කරන්නකො...'' අම්මා කිව්වා. 

" සුදූ මේකට වතුර එකක් දාල දෙන්න '' 

තාත්තා කියනවා මට ඇහුණා. ඒත් ඒ වෙලාවෙ පිඟන් තුනම ඇරලා බත් බෙදන ගමන්. අනික ලිපේ පපඩම් බැඳෙන ගමන් තිබ්බෙ. ඔක්කොම දාලා වතුර ගන්න මේසෙ ළඟට ගියා නම් අතන කෑම ටිකත් ඇරල, පපඩම් එකත් කර වෙනව. ඉතින් මම අනික් කෑම ටික වහල පිඟන් තුනත් මේසෙන් ගෙනත් වහලා තියල හිටියා....

ඒ වෙනකොටත් අම්මා ලෙක්චර් එක අතරතුරම සාලෙ ඉඳල ඇවිත් තාත්තාගෙ මග් එකට වතුර දාලා දීලා තිබුණා . හැබැයි මමත් ඒ විනාඩියෙන්ම ආවා ඉතින් . 

" අයියෝ අම්මේ, මම ඉතින් ඉක්මනින් ආවනේ. මම වතුර අරන් දෙනවනේ අම්මි තාත්තට''.....

" කමක් නෑ ඉතින් මම දුන්නා '' .....

අම්මා එහෙම කියල ගියා. එදා කොහොමහරි රෑ කෑම කාලා ඉවර වෙලා අම්මා මට ආදරෙන් ලස්සන දෙයක් කියල දුන්නා....

" චූටි දුව මේ අහන්නකො. ඉස්සෙල්ලා තාත්තාත් හිටපු නිසයි මම ඔයාට එවෙලෙ මුකුත් නොකිව්වෙ. ඒත් ඔන්න හොඳට මතක තියාගන්න, කාටහරි මොනවහරි ඕනෙ වුණාම ඒක ඒ අවශ්‍ය මොහොතෙදි දෙන්න හරිද. කොච්චර ලොකු වැඩක හිටියත් 

අපේ වැඩ ඉවර වෙලා ඇවිත් ඒක ඒ කෙනාට දෙනකොට ඇත්තටම සමහර විට ඒක ඕනෙ නොවෙන්නත් තිබ්බා....විශේෂයෙන් වතුර එකක් වගේ දෙයක් ඉල්ලපු ගමන්ම දෙන්න ඕනෙ හරිද? ආයෙ ඒක මතක තියාගන්න හොඳේ .....'' 

" හරි අම්මා. අනේ සොරි අම්මා.....එතකොට එහෙම දෙන්න ඕනෙ තව මොනාද අම්මා ?'' 

" ලොකුම දේ තමයි චූටි දුව කාලය. කාටහරි ඔයාට කතා කරන්න ඕනෙ වුණාම කොයිම වෙලාවකවත් බිසී කියල කියන්න එපා. විශේෂයෙන් ඔයාගේ ආදරණීයයන් ට. වතුර එකක් දෙනව වගේම කාලය දෙන එකත් හරිම වැදගත්.....අපිට ඒ ඒ අයව වැදගත් වෙන තරමට තමයි අපි ඒ ඒ අයට කාලය වෙන් කරගන්නෙ.....කොච්චර ලොකු වැඩක හිටියත් එකපාරටම බිසී නොකියා, මම ඉක්මනින් ගන්නම් කියල වගේ දෙයක් කියන්න පුළුවන්. නැත්නම් ආදරෙන් ඒ කෙනාගෙ හිත නොරිදෙන විදිහෙ දෙයක් කියන්න....අපිට කෙනෙක්ට දෙන්න පුළුවන් ලොකුම දේ තමයි චූටි දුව කාලය කියන්නෙ. 

Time is everything. ඔයා ඒක දන්නව නෙ ඉතින් කාටහරි කාලය ඕනෙ වෙන වෙලාවක ඒක දෙන්න. ඔයාව ඕනෙ වෙන වෙලාවක ඒ වෙනුවෙන් කතා කරන්න කාලය චුට්ටක් ඉතුරු කරන්න. මිනිස් බැඳීම් හරි ශක්තිමත් වෙන්නෙ මිනිස්සු තව මනුස්සයෙක්ව අහන් ඉන්න තරමට.... තව කෙනෙක්ව චුට්ටක් හරි අහන් ඉන්න වෙලාවක් නෑ කියල කියන්නෙ ඇත්තටම එයාට වෙලාව නැතුව නෙමෙයි. ඒ කෙනාගෙ වැඩ අතරෙ අනෙක් කෙනාව එච්චර වටින්නෙ නැහැ කියන එක.......

එහෙම ඔයාව නොවටිනා තැන් ළඟ බලෙන් රැඳෙන්නත් එපා චූටි දුව. රැඳුනට නම් මුකුත් වෙන්නෙ නෑ......ඒත් ඒකෙන් වෙන්නෙ ඔයාට දුක හිතෙන එක විතරයි.... 

" මං හරි තාත්තා හරි කවදාවත් කොච්චර ලොකු මීටින් එකක හිටියත් ඔයා ගත්තම බිසී කියල තියෙනවා ද ? '' 

" නෑ අම්මා. තාත්තාත් නෑ . අම්මත් නෑ . මීටින් එකක ඉන්නෙ ඉක්මනින් ගන්නම් කියනවා. නැත්නම් මැසේජ් එකක් හරි දානවානෙ අම්මා....'' 

" අන්න ඒකයි කියන්නෙ. ඒවගේ අපි අපේ ආදරනීයයන් වෙනුවෙන් වෙලාව හදා ගන්න ඕනෙ චූටි දුව. '' 

 "හ්ම්ම්ම්.......තේරුණා අම්මා....මං ආයෙ කවදාවත් කවුරු හරි වතුර ඉල්ලුවොත් පරක්කු වෙන්නෙ නැතුව දෙන්නම් අම්මා.....'' 

" වතුර විතරද ? '' 

" නෑ අම්මෙ මම කාලයත් දෙනවා. ඒත් මට බයයි අම්මා. මං දෙන කාලය සමහර විට නිරපරාදේ නාස්ති වෙන්නත් පුළුවන් නෙ....'' 

" දීපු දෙයක් කවදාවත් නාස්තියක් නෙමෙයි සුදූ.....අද නැතත්, කවදාහරි ඔයා වෙන් කරන කාලය විසින්ම ඔයාට ලස්සන දෙයක් දෙයි....'' 

" සීතල වතුර වීදුරුවක් වගෙ නේද අම්ම''...

හහහාඅ.......හහාහාඅ... අපි දෙන්නම අන්තිමට හිනා වුණා මට මතකයි.......

මට එදා සංගීත කාමරේදිත් ඔය දෙබස ඒවගේම මතක් වෙලයි මම පල්ලෙහාට බැස්සේ ඉක්මනින් ම. මම විනාඩි කිහිපයකින් ආපහු උඩට ආවා.....

හැබැයි ඒ සීතල වතුර වීදුරුවක් අරන් නෙමෙයි . ඒක ටීච වෙනුවෙන් ගත්ත උණුම උණු සනීපම සනීප වතුර වීදුරුවක්......මං ඒක අරන් හැලෙන්නෙ නැතිව උඩට අරන් ගිහින් ටීචට දුන්නා...ඒ වෙලාවෙත් ටීච වතුර ටිකක් නැතුව උගුර පාද පාද අමාරුවෙන් හිටියෙ. ඉතින් මම එකපාරටම නැගිටල ගිහින් ටීචට ඒක ගෙනත් දුන්නම ටීචට වඩා සතුටු වුණේ මම. එතනින් පස්සෙ ඒ පීරියඩ් එක පුරා ටීච ඒක චුට්ට චුට්ට බොන ගමන් තමයි ගායනා කළේ......ඉතින් මට ඒ වෙලාවෙ මතක් වුණේ අම්මගෙ කතාව.....

" කාටහරි ඒ දේ දෙන්න ඕනෙ, ඒ කෙනාට ඒක ඕනෙම මොහොතෙ, කොහොම කළත් ඒක පස්සෙ දුන්නට වැඩක් නැහැ.....'' ඉතින් මං ඒවෙලාවෙම උණු වතුර ගෙනත් දුන්නෙ හොඳ වෙලාවට කියල මට හිතුණා. ගෙදරත් ඉතින් අම්මයි තාත්තායි මොනාහරි ඉල්ලුවම මම ගෙනත් දෙනව නෙ. ඉතින් ටීචට ගෙනත් දෙන එකත් ඒ හා සමානවයි මට දැනුණෙ.....මං ඇත්තටම එක දිගට සංගීත කාමරේට ගිහින් හිටියෙ මේ අන්තිම දවස් ටිකේ තමයි. 

මං එහෙම යන්න ඕනෙ කියල මුලින්ම මුල්ම දවසෙ හිතුවෙ මං වෙනුවෙන් වුණාට, ඒ ගියපු පළවෙනිම දවසෙ වුණ සිද්ධිය නිසයි මම ටික දවසක් යනකල් ඇත්තටම එකදිගට එහෙ ගිහින් ඉන්න ඕන කියල හිතුවෙ. එහෙම කරේ ටීච වෙනුවෙන්.....කවදාවත් මට උගන්වලා වත් නැති, අඩුම තරමෙ මම සම්පූර්ණ නමවත් දන්නෙ නැති, දවස් කීපයක් විතරක් කතා කරල තියෙන අලුත් සංගීත ගුරුතුමී වෙනුවෙන්.....ටීචව මට දැනුණෙ අලුත් ටීච කෙනෙක් හැටියට නෙමෙයි. මං හුඟක් කල් ඉඳල දන්න පරණ ටීච කෙනෙක් හැටියට.ටීචට ගෙදර වැඩත් ගොඩක් තියෙනවා. ගොඩාක් කිව්වට ඊටත් වඩා ගොඩාක් තියෙනවා. ඉතින් ටීචට සනීප නැති දවස් වලටත් ගෙදර වැඩත් ඔක්කොම කරල ඉස්කෝලෙත් ඇවිත් මහන්සි වෙද්දී ටීච පව් කියල මට හිතුණ දවස් තිබ්බා...

එහෙම සමහර දවස් වලට ටීච මාත් එක්ක ටීචගෙ දවසෙ විස්තර කියල චුට්ටක් රිලැක්ස් වෙන හැටිත් මට මතකයි. ම්ම්ම් ඉතින් එහෙම දවස් ගෙවිලා ගියාට පස්සෙ හැමදාම සතුටින් හිටපු මට හුඟක් දුක හිතෙන දවසකුත් ආවා.

එදා මගෙ හොඳම යාලුවගෙ උපන්දිනේ. මං කොච්චර කතා කළත් එයා මගේ කිසිම කෝල් එකක් ගත්තෙ නැති නිසාත්, මං ලස්සන කාඩ් එකක් යවලත් ඒකට කිසිම උත්තරයක් නැති නිසාත්, මං රෑ දොළහ වෙනකල් ඇහැරගෙන ඉඳල සුබ පැතුවට කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නැති නිසාත්, ඊට දවස් 16 කට කලින් තවත් ඒ වගේම උපන්දිනයකට අරන් ඒ වගේම කතා කරන්න බැරුව ප්‍රතිචාරයක් නැතුව හිටපු නිසාත් , එක ළඟ එහෙම සිද්ධි දෙකක් වීම නිසා මගෙ හිත චුට්ටක් රිදිල තිබ්බ නිසාත් මං එදා ඇත්තටම දුකින් හිටියේ...ඒ සිකුරාදා දවසක්. මම එදා උදේ යාලුවට කොච්චර කතා කළත් එයා කෝල් එක ගත්තෙ නැහැ. ඉතින් මම ඉස්කෝලේ ආවෙත් දුකින්. ඒක පොඩි දෙයක් තමයි, ඒත් මං හුඟක් ආදරේ කරන අය කරන සමහර පොඩි දේවල් නිසා මගෙ හිත ගොඩක් රිදෙනවා. මට එතකොට හිතෙන්නෙ එයාලට මාව ඕනෙ නැතුව ඇති කියලා...එදා දවසෙම ඉතින් මම එච්චර කතා බහක් නැතුව මගෙ වැඩ ටික කරගෙන හිටියා. ඊට කලින් දවසෙ තමයි මම ටීචට අර ඉඟුරු හදල දුන්නෙ. එදා ටීච ඒක ගෙදර ගිහින් කාලා මට කියන්නම් කියල කිව්වට එහෙම කිව්වෙත් නැහැ. මම ටීච මොනාහරි එවයි කියල බලාගෙන හිටියා, ඒත් ටීච සමහර විට වැඩ ගොඩාක් එක්ක බිසී වෙන්න ඇති කියල හිතල මං ඒක අත්හැරල දැම්මා. ඒත් හිතේ චූටිම චූටි දුකක් නොතිබ්බා ම නෙමෙයි. ඉතින් ඒකයි අර එදා උදේ වෙච්චි එකයි දෙකම එකට එකතු වෙලා සිකුරාදා දවසෙම මට හරි මහන්සියි. හරිම එපා වුණ දවසක් වගේ දැනුණෙ.මම වැඩ ඉවර කරල සංගීත කාමරේ ඉඳන් ආපහු පන්තියට යන්න කලින් ටීචට වඳිනකොට ටීච කිව්වා, 

" අද මෙයාගෙ කතාවක්වත් නෑ නෙ කියල.'' ටීචට තේරුණා මොකක් හරි අවුලක් තමයි කියල.ටීච හුඟක් පාරක් ඇහුවා මොකක්ද වුණේ කියල. ඒ හැම වෙලාවෙම මම කිව්වා ඉතින් එහෙම ලොකූ දෙයක් නෑ කියල. ඒත් නැත්තෙමත් නෑ ඉතින් .පස්සෙ මම ගෙදර ඇවිත් ටීචට ඔක්කොම විස්තරේ කිව්වා.....ඊටපස්සෙ ටීච මගෙ හිත හැදෙන්න හුඟක් ඒව එවල තිබුණා. ටීචට ඉස්කෝලේ දි විස්තරේ කිව්වෙ නැත්තෙ හොඳ වෙලාවට කියල මට හිතෙනවා...එහෙම කිව්ව නම් මට ඇඬෙනවා. මම ඉස්කෝලෙදි අඬන්න කැමති නැහැ. මගෙ කඳුළු වලට වටිනාකමක් තියෙනවා. ඉස්කෝලේ වගේ තැනක ඒ වටිනාකම නැති කරගන්න මම කැමති නැහැ . තනියම හෝ අම්මත් එක්ක හෝ ගෙදරදි කොච්චර ඇඬුවත් ඉස්කෝලෙදි මම ආයෙ කවදාවත් අඬන්නෙ නැහැ කියල මම තීරණය කරලා තිබ්බෙ ටිකක් කල් ඉඳලා. ඉතින් තාමත් කොච්චර දුක හිතෙන දෙයක් වුණත් සෑහෙන අමාරුවෙන් හරි අඩුම තරමෙ වෑන් එකට නඟිනකල් හරි ඒක තද කරගෙන අඬන්නෙ නැතුව ඉන්න තමයි මම සෑහෙන කල් ඉඳල හිතා හිටියෙ. ඒත් මීට මාසෙකට විතර කලින් නම් ඒ තීරණය ආපහු චුට්ටක් වෙනස් වුණා. ඒත් මම එදා නැවත හිතුවා කවදාවත් ඉස්කෝලෙදි නම් අඬන්නෙ නැහැ කියල. කඳුළු කියන්නෙ අනික් අයගෙ කතා බහට ලක් විය යුතු දෙයක් නෙමෙයි. ජනමාධ්‍ය හැම තැනම මාකට් වෙන්නෙ කඳුළු. ඒ විතරක් නෙමෙයි සාමාන්‍ය සමාජයෙත් එහෙමයි. කෙනෙකුගෙ කඳුළු තව කෙනෙක්ට කතා කරන්න තරම් ලොකු මාතෘකාවක් වෙන තරම් සමාජය නරක් වෙලා. කෙනෙක් අඬනකොට ඒක මහා ලොකු ප්‍රවෘත්තියක් වෙන තරමට මිනිස්සු වෙනස් වෙලා. අඬන එක හරිම බොළඳ සහ නරක දෙයක් විදිහටයි මිනිස්සු දකින්නෙ. ඒක දුර්වල දෙයක් හැටියටයි මිනිස්සු දකින්නෙ. ඒ අය දන්නෙ නැහැ අඬන්න පුළුවන් මේ ලෝකෙ ලස්සනම, ශක්තිමත්ම හදවත් තියෙන අයට කියල. අඬනකොට ඔලුව අතගානව වෙනුවට, බදාගෙන එක උරහිසක් දෙනව වෙනුවට, මිනිස්සු කරන්නෙ අනික් මනුස්සයා අඬන කල් ඒ දිහා කන්න වගේ බලාන ඉන්න එක. ඒ නිසා මම ගෙදර නොවන තැන්වලදි අඬන්න කැමති නැහැ. කැස්ස හංගන්න බැහැ වගේ සමහර වෙලාවට කඳුළුත් හංගන්න ටිකක් අමාරුයි.බැරිම වුණොත් ඇරෙන්න සෑහෙන කාලෙක ඉඳල මම ගෙදර නොවන තැනක විශේෂයෙන් ඉස්කෝලෙදි අඬන්න කැමති නැහැ කොච්චර අමාරු වුණත්. ඒ තත්වෙට මාව ශක්තිමත් කළෙත් ඉතින් ඉස්කෝලෙම තමයි....කොහොම නමුත් ඉතින් එදා මට තේරුණා ටීචට මගෙ යාලුවගෙ විස්තරේ කියන්න ගියා නම් ඇඬෙනව කියල. ඒ නිසා මම ඉස්කෝලේ දි නොකියා ඉඳල ගෙදර ඇවිත් ටීචට කිව්වෙ.....ටීච මට හුඟක් ලස්සන ඒවා එවල තිබුණා. සතුටින් ඉන්න කියල ටීච කිව්වා. එදා මම අම්මත් එක්ක හුඟක් වෙලා කතා කළා.ඊටපස්සෙ ඔක්කොම හරිගියා.....ඊටපස්සෙ මගේ දුක ඔක්කොම නැති වුණා. ඇත්තටම කිව්වොත් සෑහෙන කාලෙකට පස්සෙ තමයි මට දුකක් හිතුණෙ... තව මනුස්සයෙක් ගෙ ආදරණීය හිතට, ඒ ආදරණීය බවට වටිනාකමක් දෙන්න බැරි නම්, එච්චර බිසී ලෝකෙක ඉන්න මිනිස්සු ඉතින් කොහොමත් වැඩක් නෑ මට. හිටියත් එකයි නැතත් එකයි තමා ඉතින් ඇත්තටම. අර වතුර එක වගේ තමා. ඕනෙම වෙලාවෙ නැත්නම් ආයෙ පස්සෙ ඉතින් කොහොමත් වැඩක් නෑ නෙ....මම කියන්නෙත් නිකන් ඉන්න කෙනෙක් නෙමෙයි. මටත් මගේ වැඩ දාහක් විතර තියෙනවා. ඉස්කෝලේ වැඩ වලට අමතරව මගේ වැඩ ඔක්කොම තනියම කරගන්නෙ මම. එතකොට ක්ලාස් වල වැඩයි පාඩම් කරන ඒවයි තව මම කරන අනික් අමතර වැඩයි ඔක්කොම එක්ක මටත් ගොඩාක් වැඩ තියෙනවා . ඒත් මගේ ආදරණීයයන් වෙනුවෙන් මට චුට්ටක් හරි වෙලාව තියෙනවා....ඒත් මං වෙනුවෙන් එහෙම වෙලාව නැති අය ඉතින් මට හිටියත් එකයි නැතත් එකයි කියල මට එදා හිතුණා. මිනිස්සු ඔක්කොම හරි අවස්ථාවාදියි. "කාරිය කෙරෙන තුරු කාගෙත් රැවටිල්ල'' කියල ඉස්සර ජනකවි වල තිබ්බ දේවල් ඇත්ත ! 

ඉතින් කොහොම වුණත් එදායින් පස්සෙ ඔක්කොම හරි ගියා. ඊටපස්සෙ ඉඳන් මම දිගටම සතුටින් හිටියා. තාමත් එහෙම තමයි. ටීච ඇත්තටම එදා මං එක්ක හුඟක් කතා කළා. ටීච හුඟක් වැඩ ගොඩාක් එක්ක හිටියත් ටීච මට ලස්සන දේවල් වගයක් එහෙම එවල තිබුණා......ඉතින් මට එදා ඇත්තටම දුක නැති වුණා. ආදරෙත් හිතුණා.....ටීච ඇත්තටම මම කලිනුත් කිව්ව වගේ පරණ ටීච කෙනෙක් වගේමයි....මේ ළඟදි දවසක මම ටීච එක්ක කතා කළා. 

" ටීච නම් හරි පුදුම ටීච කෙනෙක් ටීච ''.

" ඇයි ඒ ? '' 

" නෑ ඉතින් ටීච , ටීච හරි වෙනස් ටීච .'' 

" ඒ කිව්වෙ ?....''

" නෑ ටීච, ටීච හරිම හොඳයි ......'' 

" ආආ.....'' 

" ඒ කියන්නෙ ටීච මට මීට කලින් හුඟක් ටීචර්ලා හම්බවෙලා තියෙනවා . ඒ ඔක්කොම හරිම හොඳයි . ඒත් ඒ ඔක්කොම මම හුඟක් කල් ඉඳල දන්න අය. ඒත් ටීච එහෙම නෙමෙයි. මම ටීචව දැනගෙන ටික කාලයක් වුණත් ටීච හරිම හොඳයි ටීච . මට දැනෙන්නෙම පරණ ටීච කෙනෙක් වගේ ටීච . ඉතින් ඒකයි ටීච....'' 

" ම්ම්ම්....ඒකනෙ. හුඟක් අය එහෙම කියනව පුතේ. නන් ඇකඩමික්ස්ලත් කියනව අනේ මිස් මිස්ව අපිට පුරුදුයි වගේ කියල....''

" ම්ම්ම් ඒක තමා ටීච''...... 

ඒත් මට පස්සෙ හිතුණා ටීච පරණ ටීච කෙනෙක් වගේ දැනෙනවා කියල කියපු නිසා ටීචට දුක හිතුණද දන්නෙ නැහැ කියලත්.ඒත් ඒක මම කිව්වෙ හුඟක් ආදරෙන්....ඇත්තටම ටීචව මට එහෙම තමයි ඉතින් දැනෙන්නෙ.....ටීච ඇත්තටම හරිම පුදුම, හරිම හොඳ ටීච කෙනෙක්....මං මෙච්චර කල් සංගීත කාමරේ හිටියෙත් ඒ නිසා. මං අදටත් ටීචට හුඟක් ගරු කරන, හුඟක් ආදරේ වෙන එකම හේතුව තමයි, මගෙන් එදා එකම එක ප්‍රශ්නයක්වත් අහන්නෙ නැතුව, මුකුත් හේතු අහන්නෙ නැතුව, මට සංගීත කාමරේට වෙලා හිටියට කමක් නෑ කියල ටීච අවසර දුන්න එක....ටීච එදා කිසිම දෙයක් නො අසා මට එහෙ හිටියට කමක් නෑ කියල කියපු එක මට ජීවිතේ කවදාවත් අමතක වෙන්නෙ නැහැ.....ඒක හරි ආදර්ශමත් හොඳ සිද්ධියක්....මගෙ ජීවිතේ අන්තිම පාසල් කාලෙ මට ලැබුණු ලස්සනම අත්දැකීම් අතරට මේ අන්තිම මාස කිහිපයෙ වුණ ඒ සිදුවීමත් එකතු වෙයි..... ඇත්තටම පුංචිම පුංචි ප්‍රශ්නයවත් කිසිම හේතුවක්වත් අහන්නෙ නැතුව ටීච එදා මට එතන ඕනෙ තරම් ඉන්න කියල කියපු එක මට තාම අදහා ගන්නවත් බැහැ......එහෙම ඒ තරම් හොඳ චින්තනයක් තියෙන ටීච කෙනෙක් මම දැක්කමයි......මට ඇත්තටම ඒ නිසා හරිම සතුටුයි. සතුටට වඩා හරි සැහැල්ලුවක් දැනුණා. එදා මම ගෙදර ආවෙ පවා පුදුම සතුටකින්....

ඉතින් එච්චර සනීප හදවතක් තියෙන ටීචගෙ හිත රිදෙන සිදුවීමක් වෙලා ටීචට දුක හිතුණ හැටි මං එදා එතනට ගිය පළවෙනිම දවසෙ දැක්කා.....එදා මං හිතුවා ටීචව ටික කාලයක් බලාගන්න ඕනෙ කියල. ටීචගෙ හිත චුට්ටක් හරියනකල්, එහෙම දේවල් එක ළඟ ආයෙ නොවෙන්න ටීචව බලාගන්න ඕනෙ නිසයි මම එදා ඉඳල මෙච්චර දවස් හැමදාම එහෙ ගියෙ. මං ඉන්නකොට ටීචට මුකුත් වෙන්නෙ නෑ කියල මම දන්නවා . ඉතින් මං මේ දවස් ටිකේම මට පුළුවන් උපරිම විදියට ටීචව ආදරෙන් බලා ගත්තා මගේ duty period එක ඉවරයි මං හිතන්නෙ. සුරංගනාවියක් මට දුන්න duty එක මම හරියටම කළා.......හුඟක් ආදරෙන් ඇත්තටම මම ටීචව බලා ගත්තා.ටීච ඒක දන්නෙ නැහැ.....ඒත් ටීච චුට්ටක් ඒ හැමදේටම හුරු වෙනකල් චූටි කාලයක් මම ටීචව හයියෙන් අල්ලගෙන හිටියා.....චූටි සීරීමක් වත් නොවෙන්න මම ඒ හිත හරිම පරිස්සමින් බලා ගත්තා....මේ දවස් ටිකේ මම ඒක කළා....මට හරිම සතුටුයි....පැළයක් හයි වෙනකල් හිටවල තිබ්බ අත්තක් වගේ මම ඒ පැළේ හොඳට පොළොවට සවි වෙනකල් හිටියා. දැන් පැලේ සවිමත්. ඉතින් මට හරි සතුටුයි . තවදුරටත් අත්තක් ඕනේ නැහැ.....දැන් හරි ලස්සනට ඒ පැලේ තියෙනවා....හුඟක් ඉක්මනින් ඒ ලස්සන පැලේ ලොකුම ලොකු ගහක් වෙයි.....සෙවණ දෙයි ඉස්කෝලෙටම.....එදාට මම ඉස්කෝලේ නැහැ. ඒත් ඒ සෙවණට ඇවිත් යන්න මමත් එයි.....ඉතින් ඇත්තටම දැන් ටීචගෙ හිතට සනීපයි......ඒක මට දැනුණා. අනික දැන් පැලේ පොළවට සවි වෙලා....අත්තක් ඕනේ නෑ වගේ, ආයෙ මම ඕනෙ නැහැ....චුට්ටක් වැස්සට පෑව්වට ඒ ඔක්කොම, පැලේ ලස්සන ගහක් කරනවා.....හැමදාම පායන්නෙ නෑලු. ආයේ වහිනවා ලු. ආයේ පායනවාලු. ඒකලු ලෝකෙ හැටි.....කොහොම වුණත් අමාරුම තැන්වල මගේ උරහිස් දෙකෙන් එකක් හිස්ව තියෙනවා හැමදාටම....ඕනෙ කෙනෙක්ට එයින් එකක හිස තබා විඩා නිවාගන්න පුළුවන්.... 

අද ඉඳන් පටන් ගන්නෙ අලුත් මාසයක්....අගෝස්තුවේ මම ඉස්කෝලේ යන එක අඩු වෙයි. මම එන්නෙ ලොජික් දවසට විතරයි. ලොජික් නිසා විතරයි. ඉතුරු දවස් වල හුඟක් පාඩම් කරන්න තියෙනවා....ඉතින් ආයෙ සමහර විට මම සංගීත කාමරේට යන්නෙ නැති වෙයි.....ඉස්කෝලේ එන දවස්වලත් එක දිගටම පන්තියෙ විතරක් මම ඉඳීවි. ලොජික් එක්ක දවසම ගෙවාවි....අහම්බෙන් දවසක පුළුවන් වෙලාවට සංගීත කාමරේට ගිහින් ටීචව බලල එන්න පුළුවන් වේවි......ඒත් ආයෙ මම එතන මේසෙ ඉන්න එකක් නැති වේවි බොහෝ දුරට......හිටියත් හුඟක් කලාතුරකින් එහෙම දවසක් එයි. ඇත්තටම කීවොත් එහෙම දවසක් සමහර විට එන එකකුත් නැහැ. අගෝස්තුවේ විභාගෙන් පස්සෙ ආයෙ හුඟක් වෙලාවට ඉස්කෝලේ එන එක තව චුට්ටක් අඩුවෙයි.....ආවත් මුලු දවසම එක විෂයක් නිසා ඒක එක්ක පන්තියෙම ඉන්න වෙයි.......ඉතින් ආයෙ කවදාවත් ජූලි මාසෙ වගේ මම සංගීත කාමරේ ඉන්න එකක් නැහැ.....මං නැතුව ඒ මේසෙ චූටි මකුළු දැලක් බැඳෙයි...හීනි දූවිල්ලක් රැඳෙයි.....ආයෙ හුඟක් කාලෙකින් මං සංගීත කාමරේට යන දවසක සමහර විට ඒ මේසෙ මං එනකල් බලාන ඉඳීවි.......නැත්නම් සමහර විට ඒ මේසෙ සංගීත කාමරෙන් යන්න යාවි.....ආපහු මට එහෙ ගිහින් ඉන්න වෙලාවකුත් බොහෝ දුරට නැති වේවි....ඒත් මම නැති වුණත් ඒ මේසෙ ටීචට චූටි හරි ශක්තියක් වේවි කියල මම හිතනවා...

වහින දවස් වලට කෝපි එකක් මේසෙ උඩ නැති වේවි, ඒත් මැජික් බලෙන් වගේ කවුරුහරි ටීචට එකක් ගෙනත් දෙන්න කියල මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා....ටීචට සනීප නැති වුණාම පුංචි විටමින් සී එකක් වෙන්න කාටහරි පුළුවන් වෙන්න කියල මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා.... චුට්ටක් නිවුණු උණු වතුර ටිකකින් ටීචගෙ රිදෙන උගුර අතගාන්න කවුරු හරි ලැබෙන්න කියලත් මම ප්‍රාර්ථනා කරනව.......ඒ වගේම ටීචට දුක හිතුණාම චූටි පැණිරස දෙයක් ගෙනත් දීලා, ටීචව අහගෙන ටීච ළඟ ඉන්නත් කාටහරි පුළුවන් වෙන්න කියල මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා.......ආයෙ කවදාවත් ටීචට දුක හිතෙන දවසක් ඉස්කෝලේ කවමදාකවත් තියෙන්න එපා කියලයි මම ප්‍රාර්ථනා කරන්නෙ........මං නැතුව ටීච ගෙ හිත චුට්ටක් හරි සීරෙන දෙයක් වුණොත් මටත් ගොඩක් දුක හිතෙයි.ඒ නිසා මං එහෙ නැතුව උදා වෙන හැම හෙට දවසක්ම, ලස්සන දවසක් වෙන්න කියල ප්‍රාර්ථනා කරනවා මම........හුඟක් ලස්සන හෙට දවස් ගොඩකින් සංගීත කාමරේ පිරිල තිබේවා!..... ඒ මගේ එකම පැතුමයි......''

ඇගේ දිනපොතේ පිටු අතර ජූලි මාසෙ අන්තිම පිටු ටික ඒ විදියට තමයි ලියවිලා තිබුණෙ ........ 

" මං මෙතන හිටියට කමක් නැද්ද ටීච ? කියල අහන හැම ළමේකුටම, ප්‍රශ්න ගොඩාක් හේතු ගොඩාක් අහන්නෙ නැතුව, " කමක් නෑ පුතේ '' කියල කියන සංගීත ගුරුතුමී වගේ ආදරණීය ටීච කෙනෙක් මේ ලෝකෙ හැම ළමයෙකුටම ලැබෙන්න ඕනේ....එහෙම සනීපම හදවතක් තියෙන ටීචගෙ වගේ හදවත් හැමදාම ලස්සනට පිපිලා තියෙන්න ඕනේ.....අදත්, හෙටත්!... එහෙම හදවත් හැමදාම පරිස්සමින් තියේවි ආදරණීය දෑත් මත.....🫀🩷🌸

පසුව ලියමි.

"හදවත නැති මිනිසා මම'' කියල ලියන්න පුළුවන් වුණාට හදවත නැතුව කොහොමද ඉන්නෙ කියල තාම කවුරුත් කියල දීලා නැහැනෙ...ඒ නිසා හදවත නැති මිනිසෙක් වෙන්න මට කවදාවත් බැරි වේවි....ඒත් හැබැයි මම උත්සහ කරනවා ! ඒත් හදවත ගලවලා දාන එක හුඟක් අමාරුයි...ඒකට කරන්න ඕනෙ සැත්කමක් ! ඒක මං විසින්ම කරගන්න ඕනෙ සැත්කමක්....ඒත් හදවත එළියට දාන්න මට දුකයි. පුංචි හදවත හැමදාම මං ළඟ ඔහේ තිබුණාවේ...... 🫀🫴🏻

2023/ අගෝස්තු / 01

Se.ka 💛💎🌬️

'' මා නැති කලෙක උන් සුවඳක් දැනුණාවේ.....''  - සේකර- 

හෙටත් උදෑසනක් වඩී....ආයෙ හුඟ කාලෙකට ලියවෙන එකක් නැහැ. තව මාස තුනයි නිසා හුඟක් වැඩ කරන්න තියෙනවා මට, හෙට දවස වෙනුවෙන් . නැත්නම් උදෑසන වැඩියට වැඩක් නැති වෙනව අන්තිමට 😂...... විභාගෙ ඉවර වුණාම හෙටත් උදෑසනක් වඩී, ආපහු මම ලියනවා.  ❤❤❤❤ එතෙක් ඔබට ජය !...