❤🌿හදවත නැති මිනිසා මම

 

ලිඛිත බසින් යමක් ලිවීමත් ඇතැම් විට සුන්දරයැ යි, මට හැඟුණි. ඉතින් එබැවින් ලියමි. 

මේ ලිපිය දිගින් මදක් වැඩි වූවා යැයි කියා හෝ මේ ලිපිය රසවත් නැතැයි කියා හෝ මෙය කියවන පිරිස අතර සිටින ඔබ නඟන මැසිවිලි මට නොඇසේ...මන්ද මෙය මා ලියනුයේ ඔබට නොව මට බැවිනි. ලිවූයේ මා නම්, එය ලිවූයේ මට නම්, මා නොවන ඔබට මෙය කෙසේ දැනුණ ද, මට කම් නැත. 

"න නාදේන විනා ගීතං

න නාදේන විනා ස්වරාඞ

න නාදේන විනා නෘත්‍යං

තස්මාන්නාදාත්මකං ජගත්''

මහැඳුරු සමන්චන්ද්‍ර රණසිංහයන්ගේ ‘සකුදියවර’ කෘතියෙන් හමු වූ මේ සංස්කෘත කවියා පවසන්නේ නාදයෙන් තොර ගීතයක් නැති බව ය. නාදයෙන් තොර ස්වර ද නැති බව ය. නාදයෙන් තොර නෘත්‍යයක් ද නැති බව ය. එහෙයින් මුළු ලොව ම නාදාත්මක බව ය.ලෝකය අප්‍රමාණ වූ සුන්දර නාදාවලීන්ගෙන් සමන්විත සුවිසල් සංගීත භාණ්ඩයක් නොවේ ද? එහෙත් ලෝකයෙන් වැයෙන්නාවූ ඒ සියල් අව්‍යාජ නාද, සංගීත භාණ්ඩයකට ලඝුකොට ගත හැකි නොහී. කෙසේ වුව මේ සියල් සපිරි ලෝකය විඳීමට හදවතක් අවැසිය....

ළයක් ඇති ඇසකින් ලොව මනරම්ව පෙනෙයි. හදක් ඇති සිතකට ලොව මනරම්ව දැනෙයි.මේ අකුරු ගෙන එකිනෙක අමුණන මොහොතේ මම සිතමි, හදවත ඇත්තේ කොහි විය හැකිද ?ළය යනු කුමක් විය හැකි ද ?මවකට ඇති දාරක ස්නේහයට රුහිරු කිරි වන්නේ, ළයේ කොතැනින් ද? ඒ ඉන්ද්‍රිය කුමක් ද ?කන්ථක ගේ ළය පැළී ඔහු මියැදුණි පෙර කලෙක. කුවණ්ණා ගේ හද සත්කඩකට පැළී ඕ ද මිය ගියාය. ඒ පැළෙන ළය ඇත්තේ කොහිද, මම නොදනිමි .

ආදරය, සතුට,දුක,වේදනාව, සංතෘප්තිය, විප්‍රලම්භය,සැනසීම,ප්‍රීති ප්‍රමෝදය, අස්වැසුම, සහනය,පීඩනය, වියෝව, අහිමිවීම, හිමිවීම, මේ සියල්ල දැනෙනුයේ කොතැනකට ද ?ලේ මස් නහර වලින් සැදි හෘදය වස්තුව නම් කුඩා ඉන්ද්‍රිය තුළ තවත් ඉන්ද්‍රියයක් තිබිය නොහැකි ද ? මේ සියල් හැඟීම් දැනෙනුයේ හෘදය වස්තුවට යැයි කිව නොහැක. එහෙත් ඒවා දැනෙනුයේ කොතැනකට දැයි හෝ පැවසීමත් අසීරුය. ළය, හද, හද ගැබ, හද මඬල යනාදී ලෙස බොහෝ කිවියන් නම් යොදා ඇති ඒ ළය, ජීව විද්‍යාත්මක හෘදය වස්තුව නොවන බව ඉඳුරාම කිව හැක. එය රුධිර සංසරණ පද්ධතියට අයත් දෙයක් පමණි.එහෙත් සාහිත්‍යාත්මක ළය එය නොවේ....එය ඇත්තේ කොතැනදැයි මම සොයමි. 

හදවත අක්‍රීය වූ කළ මිනිස්සු මිය යති. එහෙත්, බිඳුණු හදවත් ඇත්තෝ ඕනෑ තරම් ජීවත් වෙති. හදවත මිය ගිය පසුද ජීවත් වන මිනිසුන් සිටින ලොවක, ඔවුන් ජීවත් වන්නේ, ජීව විද්‍යාත්මක හදවත අක්‍රීය නැති නිසා බව මම වටහා ගතිමි. නමුදු ඔවුන්ගේ ළය හෙවත් මා සොයන හදවත මිය ගොස් ඇති බවද මම දනිමි..සතුටෙහි ගැටෙමින්, පීඩනයට පත් වෙමින්,දුක වැළැඳගෙන, උද්දාමයට පත් වෙමින්, බහල තිමිර පටලයක් මැදින් ගමන් ගන්නා අපට සියලු දේ දැනෙනුයේ හදවත නිසා නොවෙද?.....ඉතින් එබැවින් ළයක් නොමැතිව ජීවත් විය හැකි නොවෙද ?එවිට කිසිත් නොදැනෙයි, නොපෙනෙයි. 

අන්ධ,ගොළු,බිහිරි,කොර,බකල,වපර,ගොත වෛකල්‍යවාචී පද එවිට සිත වටා භ්‍රමණය වීමට පටන් ගනියි. කිසිත් නොඇසෙන, නොපෙනෙන,නොදැනෙන කෙනෙකු වී සිටීම සුදුසු නැතැයි සමාජය පවසයි. එහෙත්, සියලු දේ දැනෙන ළයක් හිමි වූ විට, එය රිදවන්නේ ද එකී සමාජයම නොවෙද ?

"පබ්බතට්ඨො'ව භුම්මට්ඨෙ'' 

විෂමව කැරකෙන ලොව දෙස අපි බලා සිටිමු, ප්‍රබුද්ධ මෙන්.

මා ළයාර්ද්‍ර හදක් ඇත්තෙකු වුවද, මම ළයක් නැතිව සිටීමට ප්‍රිය වෙමි. මා ස්වභාවයෙන්ම ළයක් දරන්නෙකු නිසා, එසේ සිටින කල්හි, එවිට මට මා අහිමි බව මම දනිමි,  නමුදු ළයක් නැතිව, මා අහිමි ව සිටීම හෝ මා විසින් මා අහිමි කර ගැනීම, ළයක් දරා සිට, අන්‍යයන් විසින් මට මා අහිමි කිරීමට වඩා සුඛදායක ලෙස මට දැනෙයි.

මම, "මම'' වීමට බොහෝ ප්‍රිය වෙමි. එනිසා මම බොහෝ දේ කළෙමි. නමුදු, මම මා වූ බොහෝ අවස්ථා මට ගෙන එන්නේ මා කිසි සේත් බලාපොරොත්තු නොවූ දෙයක් නම්, මම මා වීමෙන් ඇති ඵලය කිම ? 

මම "මම'' වීම සහ මට මා හමුවීම තරම් සන්තෘප්තියක් මිහිපිට නැත. නමුදු එසේ වූ කල්හි, අන්‍යයන් ගෙන් එකී සතුට නැති වන්නේ කෙසේද ?  මා නොවන ඔවුන්ට, මා වන මම දියකර හැරීමට ඉඩ දිය යුතු ද ? මා "මම'' වන්නේ, සැබැවින්ම මා වෙනුවෙන්ද? නැත්නම් ඔවුන් වෙනුවෙන් ද ?...

" බැස යන හිරු අපරිමිතව සුන්දර නම්, එහි නොපෙනීයාම ළං වූ විට අප දුක් වන්නේ කුමටද ? '' 

මම මා වන්නේ, අන්‍යයන් වෙනුවෙන් බවත්, එකී අත්තූපනායික ධර්ම පරියාය තුළ මා සතුටට පත් වන බවත්, එකී සතුට, මම මම වී ලබන තෘප්තිය ලෙස නිර්වචනය කරන බවත් , එය සැබෑ ලෙසම තමා තමන් වීම නොවන බවත් මම දනිමි. එයින් ගම්‍ය වන්නේ, මම මා වූයේ අන්‍යයන් නිසා බවද ?එම නිසා ඔවුන්ට මට මා අහිමි කිරීමට ඉඩ ලැබුණු බවද ?

ජීසස් ක්‍රිස්ට් ! 

පිළිතුර ලැබුණි.....

දුක්ඛ නිරෝධය එයයි. හේතුව සොයා ගතිමි මම! 

යුරේකා යුරේකා....

ආකිමිඩීස් සිටියේ නම් කෑගසනු ඇත.

පිළිතුරක් ලැබුණ සතුටට.....

මා මේ ලිපිය ලිවීමට පටන් ගත් මොහොතේ මා මෙය ලිවූයේ අරමුණක්, ගමනාන්තයක් නැති අයෙකු මෙන් ය.නමුදු ආරම්භයේදී මා නොලද පිළිතුර, අවසානයේ දි මට මා තුළින්ම ලැබුණේ කෙසේද ? මම මා වීම යනු, මෙතෙක් මා සිතා සිටි පරිදි අන්‍යයන් උදෙසා මම වීම නොවන බව මම දැන් දනිමි.

මම "මම'' වීම වනාහී, මා වෙනුවෙන් ම මා වීම ය. 

එවිට, මම මා වීම තුළින් අන්‍යයන් නිසා දුක් හට ගැනීමට ඉඩ නොලැබේ. තමාට තමා අහිමි වීමට ඉඩක් නොලැබේ. මෙතෙක් කල් භාවිත කල, " මම මම වෙමි'' යි යන යෙදුම මෙසේ සංස්කරණය විය යුතුය. 

" මා වෙනුවෙන් මම, මම වෙමි. '' 

එවිට මට ළයක් තිබුණද, නැති වුවද, කම් නැත. මන්ද මට මා සිටින බැවිනි. ළයාර්ද්‍ර ළයක් දැරීම අසීරුය.එය බිම තබා ගමන් කළ යුතුය. හද ඔසවා ගමන් කිරීම, වෙහෙසට හේතු වේ. ඉතින් එබැවින් අද පටන් මම, හද බිම තබා යමි. කවුරු කෙසේ කීවද, මින් පසු මම ළය යන යන තැන ගෙන යන්නේ නැත. එහෙත් ළයක් නැතිව සිටීමට තැත් කරන සෑම මොහොතකම නැවත නැවතත්, ළයක් ගෙන අපගේ ඇතුළාන්තයට දමන්නේ සමාජය විසින්ම ය. එසේ කළත් කම් නැත, නැවත නැවත ඔවුන් ඒ හද නොරිදන්නේ නම්.....නමුත් ඔවුහු හදක වටිනාකම නොදනිති.රිදවති, බිඳිති, පාගා දමති, ඉවතට විසි කරති, ඒ ළය.....

ඔවුන් වෙනුවෙන්ම පිපි ළය, ඔවුහුම නැති කර දමති. ළය මරති, ඔවුහු සැනසෙති.මට පමණක් නොව මෙය කියවන ඔබටද එසේ එය පොදු සත්‍යයකි. ධර්මතාවකි......

මම මෙතෙක් මා වූයේ අන්‍යයන් වෙනුවෙන් නම්, මා මුතු වන් ළයක් දරා සිටියේ අන්‍යයන් වෙනුවෙන් නම්, මම ආදරයෙන් හද අතගා, මා තුළින් එළියට ගනිමි.ඒ ළය දෝතට ගනිමි.බිම තබමි.

ඈතින් ඈතට ඇවිද යමි. මම මම වෙමි.මා වෙනුවෙන් මම වෙමි.......දැන් මට ළයක් නැත.එසේ සිටීම අසීරු බව මම දනිමි.මට එය පුරුදු නැත.නමුත් මම උත්සහ කරමි.එය " ! '' ඉරක් තිතක් බඳු ප්‍රහර්ශයක් නම්,මම ළය නැවත මා තුළ තැන්පත් කර නොගනිමි.......එය ප්‍රහර්ශයක් බව මම දනිමි.ඉතින් එබැවින්, ළයාර්ද්‍ර ළය සහිත මම ලෝකයාට හමුවන අවසන් දිනය අදයි.

අදින් පසු, 

මා නොවන මම

මම වෙනුවෙන් හිඳිමි.... 

අදින් පසු ළයක් ඇති මම කල කී සියල්ල, බොහෝ සේ වෙනස් වනු ඇත. කාලයාට එම වෙනස වෙනස් කළ නොහැක. එය එසේ සිදු වනු ඇත....ළතෙත් ගුණෙන් හෙබි මා හද පාගා දැමූ මිනිසුනි, ඒ වෙනුවෙන් ඔබට තුති......

තාගෝර් තුමා පවසන ලෙස, "රාත්‍රියේ හිරු නොපෙනෙන නිසා මම කඳුළු නොහළමි. මන්ද එවිට මට තාරකාවන් පවා නොපෙනී යනු ඇත.''

මා තුළ , ම හද නැති වූවද, මට හමන සුළඟේ සියුම් වෙනසද, මලක පෙත්තක පැහැයෙ වෙනසද, වැහි බිඳුවක සීතලද,හිරුගේ අරුණලු රසයද, මහ පොළොවේ නැවුම් සුවදඳ, සඳක එළියේ වෙනසද, පුංචි තරුවක එළියද, කුරුලු ගී සර හඬ ද, මේ සියල්ල කැටි කොටගත්, කව් මිණි මල් මාල ද, එක සේ එදා මෙන්ම මට දැනෙනු ඇත.ඒ බව මම දනිමි.

මාගේ තරාදියේ එක් පසෙක මල් පෙත්තක් හා අනෙක් පස පස් කන්දක් තැබූවද, මාගේ තරාදිය සමබරය. 

මන්ද , දැන් මට ළයක් නැත.

එනිසා මල් පෙත්තක මෘදු බවත්, පස් කන්දක බරත් මම නොහඳුනමි..... 

ළය නැති වුණත් මොකද ? එය නැතැයි ඉර පායන්නේ නැති වන්නෙ නැත. සඳ නැග එන්නේ නැති වන්නේ නැත. එකම වෙනස වන්නේ, ඉර, "හෙටත් උදෑසනක් වඩින්නේ නැත්තේ ඇයි '' කියා අසනු ඇත.....සඳ, මා කිසිත් නොලියන්නේ මන්දැ'යි අසනු ඇත....එපමණකි .ළය නැතැයි කිසිවෙකුට එය නොදැනෙයි. පාඩුවක් නොම වෙයි. 

'මා ළය බිම තිබෙයි.වැලි සමඟ මුසු වී ගලක් වෙයි. කලකට පසු ඔපදැමු කළ මැණිකක් වෙයි'.

"එතෙක් එය බිම ම තිබුණාවේ''.. මට සිතෙයි.

අදින් පසුව බිඳුණු සිතෙන්, 

මාගේ මෘදු අත නොකැපෙයි.....

කැපුණු අතින් ලියු කවි මත 

ආයේ නම් මල් නොපිපෙයි...

කවි ලියවෙයි මල් නොපිපෙයි,

මල් පිපුණොත් කවි පරවෙයි....

 

🍂පසුව ලියමි....

" ළයක් නැති තරමටම හොඳය, ලාභදායී වෙළෙඳපොළකට''.....

හදවත නැති මිනිසා මම, සඳ අහසින් ඉවත් නොකරන......එහෙත් ළය ඇති දා නොදකින ලොව ළය නැති දා ඊටත් වඩා මම දකිමි......

I wasn't born to be heartless. I had a good heart wrapped with everything . But the people who did not worth it, stepped on it. So I thought not to be heartless but Im using my heart less now...........

Then I can be free and can stand the ordinary world..... It makes me happy forever and ever..... I hope so.....🌻🫀

මා මෙය ලිවූයේ 7/29 වන සෙනසුරාදා දින ය.එතැන් පටන් අද දක්වාම මම ළයක් නැතිව සිටීමට සූදානම් වුණෙමි. පුරුදු වීමට උත්සහ කළෙමි. මා හට එය පුරුදු නැති නිසා එය අසීරුය. නමුදු, ළයක් අතැතිව සිට අසීරුවෙන් ලොවක් දරා ගන්නවාට වඩා, ළයක් නැතිව සිටීමට පුරුදු වීම ලෙහෙසි යැයි, මට සිතෙයි......තවම ළයක් නැති කඳවුරේ දෙවන දිනය ගත වූවා පමණි. අද සාර්ථක නැත. පසෙක තැබූ ළයද, ඇතැම් තැන්හි උණුව ගලන අයුරු මට පෙනෙයි. ළය දැමිය යුතුය අයිස් පෙට්ටියක!. දොරගුළු දැමිය යුතුය එහි... මම සිතමි......එවිට ළය නැති කඳවුරේ සාර්ථක දින ගෙවීමට හැකි වේ යැයි, මම දනිමි.....

හදවත නැති මිනිසා මම සදා සතුටින් වෙසෙන, ලොවක ලස්සන දකින..🫀💛 Saying goodbye to the  good heart.....

✒️by Se.Ka.🌼

23/7/31 - Monday.....