:-( The cactus 🌵

Dear world, what's the matter with you to ignoring me ? Or leaving me alone ?....

දින කීපයක සිට , එනම් , අදට සති එකහමාරක පමණ සිට, බැලූවෙමි මගේ දුරකථනය විමර්ශනයට ලක් කොට, 

මාගෙන් පසුගිය පාඩම් වල ඇතැම් කොටස් ඉල්ලූද,  

විවිධ වැඩසටහන් වල හඬපට ඉල්ලූද,

ඇතැම් පංති වල සහ පාසලේ දේවල් විමසන ලද chats දෙක තුනක් හැරුණු කොට, මගේ whatsapp යෙදවුම පිරී තිබුණෙ ප්‍රවෘත්ති හා විවිධ නිවේදන වාර්ථා කරන Group messages  වලින් සහ, ඵලක් නොවන එක්තරා සමූහයක නිමක් නැති හිස් දෙඩුම් වලින් පමණි.... ඇතැම් සමූහයන් වලට මම පණිවුඩයක් දැම්මද, ඒවාට පිළිතුරු නැත. 

මා හා  සිනාසුන,

මා හා ඉකිබින්ද ,

මා හා බස් දෙඩුව,

ඒ කිසිවෙක් ආ ගිය අතක් නැත..... 

ඉස්සර ලස්සන දවස් වල, හෝ ගාලා කතා කළ ලස්සන සමූහයන් ගෙන් එක්කෙනා දෙන්නා ඉවත් වෙමින් පවතියි... බැද්දට ගිය ගමක් ලෙසින් , අඩ කෝඩ වලින් පිරී ගිය ඉසව්වක් ලෙසින් දුරකථනය දිස් වෙයි...බොහෝ සමූහයන් වියළී ගොස් ය.....

හොඳම යාලුවන් යැයි පැවසූ හුඟක් දෙනා අද නැත...දිවි ගෙවූවද කතා බහක් නැත.  කෑවාද බිව්වාද බලන්නට කෙනෙක් නැත. හොඳ ම යාලුවා ලෙසින් මට මුණගැසුණ, මගේම හොඳම යාලුවාට, මම පණිවුඩ කොතෙක් යැව්වද, හදිසියකට කතා කිරීමට හෝ ඈ නැත. ඒවාට පිළිතුරු ද නැත.......කොටින්ම කිවතොත්, සමූහයන් ගේ විවිධ නිවේදන සහිත පණිවුඩ හැරුණු කොට, මා වෙනුවෙන් ම එවන ලද inbox messages නැත. දුරකථනය හිස් ය..........................

Insta ද එසේය. Stories වල views ඇත, likes නැත. මම පෝස්ටු දමන්නේ නැත. Stories පමණක් දමන හෙයිනි. මුහුණු පොත මා පරිහරණය නොකරන අතර, මවගේ account එකෙන් එහි ඇතැම් විට සැරිසරා බලමි. ලස්සන කවියක් දෙකක් හැරුණු විට, එහිද කිසිත් නැත. මා එහි බෙදා හරින වැදගත්  පෝස්ටුවකට like ඇත්තේද, එකකි, දෙකකි........ එහි මා පවත්වාගෙන යන කවි පිටුවද වියළී ගොස් ය ...... එම කවි කිසිවෙක් share නොකරයි. Likes හෝ ඊට අදාළ reactions නැත......... 

සරලව කියතොත් මේ දුරකථනයේ ඇති සියලු සමාජ මාධ්‍ය ඉඩෝරයකට හසුව ඇත්තා සේය..... හිස්‍ ය. බොල් ය. නිසරු ය.....  මා වෙනුවෙන්ම එවන ලද, එකදු කෙටි පණිවිඩයක් හෝ එහි නැත.  

ත නි ය පමණක්  මා තනි නොකර ඇත.....

මාගෙන් ලෝකයාට වූ වරද කිම්දැයි නොදනිමි. එහෙත් ඇයි මා තනි කරන්නේ මෙලෙස කෲර ලෙස ???????.... 

පාසලේ දී ද එලෙසමය. මාගේ කියා කවුරුත් නැත. පංතිවලද එලෙසය. කොටින්ම ගෙදර සිටින අම්මාද , තාත්තා ද , ආච්චි , සීයාද හැරුණු කොට, මගේ කියා කිසිවෙක් මට නැත. මා වෙනුවෙන් කිසිවෙක් මට නැත. අඩුම තරමේ, hii...how are you ලෙස ඇසීමට කිසිවෙක් නැත......  

තනිකම තරම් කෲර අමානුෂික දෙයක් මෙලොව ඇත්දැයි නොදනිමි. මිනිසෙක් ට දිය හැකි දරුණුතම මානසික දණ්ඩනය, එයයි..... කාටවත් හිතකින් හෝ වරදක් නොකළ මම අද එය විඳිමි.........  

තනිය සියලු දෙනාට අප්‍රසන්නය. එහෙත් මට එය විඳීමට සිදුව ඇත. මීට කරුණු කාරණා මම නොදනිමි . කුමක්ද මා කළ වරද , ලෝකයාට ?...... 

මට දැන් උරුමව ඇත්තේ ජීවිතය තුළ මා පමණි. මා නොමියෙමි, ඒ මම නිසාය. මම මට අප්‍රමාණව ගෞරව කරමි. ආදරය කරමි. මම මා රැක ගනිමි. එ නිසා දිවි ගෙවමි. 

නමුත්  කතා කිරීමට හෝ කෙනෙක් නැතුව හුදෙකලා වීම,  මරණ දණ්ඩනය හිමි  වූවන් සිටින සිර කුටියක, අඳුරේ තනි වීමක් බඳුය...  මමත් ඔවුනුත් අතර ඇති වෙනස ලෙස ඇත්තේ මා හට යස ඉසුරු හා ප්‍රඥා ව තිබීම පමණි . 

පාසලේ වැඩ හැරුණු කොට මා කළ අමතර වැඩ සියල්ල නැවතී ගොස්‍ ය. ජීවිතය තුළ දැඩි ඒකාකාරී බවක් දැනේ..... එය තරමක් අපහසුය.....නමුත් කුමක් කරන්නද ? 

දැන් මා ඉඩෝරයට හුරු වූ පතොක් ගසක්මි..... සියල්ල දරා වාසය කරමි. මම දැන් අඳුරටත් , හුදෙකලාවටත් ප්‍රිය කරමි.සෙවණැල්ල පවා අඳුරේදී මා හැර යන විට, "තනිය"  , කිසිවිටෙක මා තනි නොකළ නිසා තනියට පමණක් මා ස්තුතිවන්ත වෙමි....

මේ සිද්ධි දාමය නොලියන්නට සිතූවත් , හදෙහි දරන්නට තරම් බර වැඩි නිසා ලීවෙමි..... 

✒️සේ.කා

2022/06/24 

- කා ල ව ර් ණි ත  දි න 

🖤🤍♥️